Tłumaczenie hasła "zjazd absolwentów" na angielski. homecoming jest tłumaczeniem "zjazd absolwentów" na angielski. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Może chociaż pójdziesz ze mną na zjazd absolwentów? ↔ Well, then, do you want to go to homecoming with me? zjazd absolwentów. + Dodaj tłumaczenie. W hajnowskiej Miejskiej Bibliotece Publicznej im. dr. Tadeusza Rakowieckiego świętowanie Tygodnia Bibliotek rozpoczęło się już 29 kwietnia 2023 r. miejską grą terenową „Witaj Maj!”, której formuła i scenariusz nawiązywały do obchodów 232. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Spotkanie u Czesława Walczaka cz. 2 (3303) Zabójstwo sprzed przeszło dwóch wieków (4111) Snuć wspomnienia każdy może (1909) Jak przez pięć lat próbowałam zostać elektronikiem cz. 2 (3711) Skołucki Henryk - Ksiądz (147) Julian Szmit (powt) (956) "Rozwiązywanie" klas w naszej szkole (2115) W sobotę 30 maja 2015 roku obyło się spotkanie absolwentów „Staszica” z klas XI „a” oraz XI „b” - rocznik 1965. Spotkanie rozpoczęto uroczystą mszą świętą w Kościele Św. Mikołaja, po której absolwenci udali się do budynku I LO, gdzie spotkali się ze swoimi wychowawcami – panią profesor Zdzisławą Wiśniewską Dzisiejsze spotkanie jest ostatnią uroczystością przeżywaną w murach tej szkoły wspólnie z klasą szóstą. Za parę chwil nasze koleżanki oraz koledzy staną się absolwentami szkoły podstawowej. Szkoły, z którą byli związani przez długich siedem lat. Przez cały ten czas stawali się starsi i dojrzalsi. EN/Erasmus+; UA; USOSweb; Archiwum Prac Dyplomowych; Bramka pocztowa; Uczelnia . Władze Uczelni ; Rada uczelni ; Senat i komisje senackie Był rok 1964, kiedy po raz pierwszy, trochę nieśmiali i niepewni tego, co ich czeka, przestępowali progi nowo wybudowanej „Tysiąclatki” w Bledzewie. Po latach spotkali się, by powspominać szkolne czasy, dowiedzieć, jak potoczyły się dalsze losy kolegów i koleżanek. Na pomysł spotkania po latach wpadł Sławomir Zasadowski. ZiD2xT. Przedstawiam Państwu scenariusz apelu, który odbył się podczas Zjazdu Absolwentów szkoły w 100 rocznicę jej istnienia. 100 LECIE SZKOŁY– ZJAZD ABSOLWENTÓWSCENARIUSZ PRZEDSTAWIENIAOpracowanie : Joanna Kwiatkowska- PaluchProwadzącyZewsząd się dzisiaj zjechali szlachcice,Wieść bowiem poszła na okolicę ,O tym, że u nas zabaw dziś wiele,Ale kochani, to nie wesele,Lecz Święto naszej szkoły kochanejTłumnie, radośnie dziś zaś literacki prezent dla niej mamy,Do obejrzenia którego wszystkich 1 – Uspokójcie się! Przestańcie tak krzyczeć!Uczeń 2 – Przypomnijcie sobie, po co się spotkaliśmy. Mamy zredagować kolejny numer gazetki szkolnej!Uczeń 3 – Ale, ale. Czy wiecie co się dzieje w naszej szkole?Uczeń 1 – Zobaczcie (pokazuje na widownię) ilu mamy dziś gości w szkole.(uczniowie się uspokajają)Uczeń 3 – O faktycznie! Przepraszamy za nasze 1 – Ale ja nadal nie wiem, co się 3 – Jak to nic nie wiesz? Szkoła obchodzi jubileusz!Uczeń 4 – Jaki jubileusz? Czyj znowu jubileusz?Uczeń 2 – Nasza szkoła ma przecież 100 lat!Uczeń 1 – O czym będziemy pisać w naszej gazetce?Uczeń 2 – Jak to, o czym? Będziemy pisać o życiu w naszej szkole i o jej historii. Wiesz takie szperanie - wspominanie Uczeń 3 – Minęło sporo czasu. Kto może pamiętać to wszystko?Uczeń 4 – Mój dziadek. On chodził do tej szkoły chyba 50 lat temu. Nieraz mi opowiadał o swoich szkolnych przeżyciach. Nieźle rozrabiał z kolegami. Wciąż się uśmiecha, gdy o tym 2 – Moja mama też chodziła do tej szkoły. Zawsze powtarza, że lata szkolne, to najwspanialsze momenty w życiu człowieka. To czas, gdy ktoś za nas się martwi, za nas załatwia tysiące rzeczy. Troszczy się i czuwa nad nami. Podobno dopiero z perspektywy czasu można to doceniać. I dopiero po latach tęskni się za tym, co już nie powróci. „Inwokacja” – Narrator Uczelnio moja! Ty jesteś jak zdrowie;Ile Cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,Kto Cię stracił. Dziś piękność Twą w całej ozdobieWidzę i opisuję, bo tęsknię po Tobie. Wy mury piękne, które z dla lśnicie,Otuchą napełniałyście me naukowe łzy się obficie z oczu nieraz lały,Gdy do dziennika pały się rojnie sypały,I nad niejedną głową zbierały się chmury,To nikt z całej ferajny nie bywał więc przenoś moja duszę utęsknionąW krainę dzieciństwa – nieco tych ław malowanych pismem rozmaitem,Wyżłobionych cyrklami, kolorowym rytem,Tu znajomy inicjał, tam serce złamane,Dalej imiona dziewcząt, chłopców korytarzach zaś, w każdym jednym kącie ,Widniały napisy o miłości 2Nagle coś z mroku dziwnego się wyłania,Śmieszy, przestrasza, powoduje drganiaStropu, co dzielnie spaja wszystkie ściany,To nasza latorośl ma w-f oj dzieci, chyba źle się bawicie,Dla was to igraszka, a tu idzie o życieI kondycję podłóg, tak pięknie zadbanych,Przez panie artystycznie codziennie sprzątanych,(Uczniowie wnoszą kroniki szkolne)Uczeń 5 – Przynieśliśmy z archiwum kroniki szkolne, znajdziemy tu wszystko co dotyczy naszej szkoły. Uczeń 6 – W ciągu wieku nazbierało się aż siedem tomów. Uczeń 5- Zobaczcie – pierwsza strona najstarszej kroniki. Dnia 1 września 1905 roku nastąpiło otwarcie czteroklasowej szkołyUczeń 6- Od roku 1912 do 1914 trwała budowa nowego budynku. Do szkoły uczęszczało wtedy 510 uczniów. Uczeń 1 - Historia szkoły nierozerwalnie łączyła się z burzliwymi dziejami naszego kraju i regionu, dlatego nauka często odbywała się w języku niemieckim. Dopiero w 1945 roku do szkoły ostatecznie powrócił język 3 - W 1964 roku oddano do użytku salę gimnastyczną, w której się dzisiaj znajdujemy. Dwa lata później wprowadzono ośmioklasowy system 5 - Bywały lata, gdy w murach szkoły uczyła się naprawdę więzła gromada. W latach osiemdziesiątych były aż 32 oddziały. Tak było do 1999 roku, w którym reforma oświaty wprowadziła sześcioletnie szkoły podstawowe. Uczeń 4 - Ale historia szkoły, to nie tylko mury, to przede wszystkim ludzie i ich losy. W ciągu stu lat szkoła wychowała kilka pokoleń mieszkańców naszego miasta, ucząc ich patriotyzmu, szacunku i wiary we własne możliwości. A wszystko to dzięki ludziom, którzy nie szczędzili trudu i serca. Uczeń1- Czy wiecie, że w ciągu tych lat w szkole uczyło około 500 nauczycieli?Uczeń 2- Myślę, że wszystkich wspominamy dziś z sympatią , choć wielu z nich spędzało nam sen z powiek .„Do matematyczki”Nieszczęsne zadania i tragiczne wzory jawią się w snach moich niby jakieś o takich snach, matematyczko droga,marzyła jeszcze wczoraj uczennica młoda!Za cóż że, za cóż, ma pani kochana,o matematyce mam myśleć od rana! I to myślenie tyle czasu mi zajmuje,że na naukę już mi sił brakuje. „Do chemiczki”Nieszczęsne zadania i tragiczne wzoryod dawna straszne, nocne co me smutne oczy za sobą ciągniecie,żalu mi przydajecie?A niechże się wreszcie, co się ma stać, stanie,bo uczyć się tej chemii nie jestem już w stanie!„Do polonistki”Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,ma droga polonistko, tym postępkiem nic, jednak tak to było,jedną małą jedynką tak wiele ubyło!Ach, gdybyż to ta jedna tylko była ...cóż, kiedyś ty ich więcej dotąd postawiła!Przez ciebie matka często się frasuje,Prze ciebie ojciec wieczorami mnie serce masz z kamienia, droga polonistko,żeś obróciła wniwecz, co lubię ... To 3. Nauczyciele cierpliwie znosili wiele wybryków, nieprzygotowanie do lekcji i wieczne 5. Jednak dopiero przerwy spędzane ze szkolną dziatwą wystawiały ich cierpliwość i system nerwowy na prawdziwą 3W dużą przerwę lud cały wyległ na boisko,Nie było końca śmiechom, krzykom oraz co sił w płucach w powietrze dmuchali,Ci starsi, ci średni i ci całkiem zaś, jak tuba, z ich każdym wydechemNiosło w świat okrzyki wspomagane w okrzykach tych była historyja taka:Zrazu odzew dźwięczny – pierwszaków to paka,Potem śmiech doniosły i gromkie okrzyki,To z klas pośrednich wybiegł lud koniec się pojawia ton jeszcze ostrzejszy,To okrzyki wydają ci, co są najwięksi. Narrator 4Nagle gwar ucichł, lecz napięcie trwało,Statyści zastygają w swych pozach (stop-klatka).Wszystkim się zdawało, że to hałas trwa ...A to echo dzwonek rozrywki tej koniec obwieściłI wszystkich bohaterów w szeregi się w głąb sceny, ustawiając się w dwuszeregu, pojawia się postać zmęczonego się z wolna i oczy zwróconoNa postać belfra bardzo on bowiem na schodach, niby skamieniały,Starając się opanować ten zespół więc uczniowie z wrażenia pobledliI spokojnie człapiąc w klasach swych 4- Tak sobie wspominacie i tylko gadacie i gadacie. Zapominacie, po co się tu spotkaliśmy? Przecież mamy to wszystko opisać! Uczeń 5- Jeszcze jest tyle ciekawych rzeczy do omówienia! Uczeń 6- Przecież szkolne życie to nie tylko nauka . Prawdziwa szkolna integracja to wspaniałe klasowe wycieczki, imprezy, potańcówki - na których królował rock and „Szkolny rock and roll”ProwadzącyMiło dzisiaj wspomnieć te szkolne przygody,Dzięki nim człowiek dorosły znów staje się 1Dzień szkolny już się kończy, milkną gwary, mniej tonów,Ostatni uczniowie wychodzą do na boisku osadza się spokojnie,Ptaki powracają do swych drzewek już kończyć opowieść nostalgiczną naszą Może kiedyś inną tu wszyscy wśród uczniów byłem, dzielnie rozrabiałem A com widział i słyszał ,Wam 2 - Oj. Coś mi się wydaję, że nie starczy Wam nawet pięciu spotkań ,by podsumować to wszystko, co działo się w szkole w ciągu tych wszystkich 1- A swoją drogą ciekawe, co będą wspominać nasi następcy za kolejne kilkadziesiąt było nie tak dawno, choć minęło wiele lat,Przeleciała także młodość karuzelą dawnych latPozostały dziś wspomnienia, które echem niesie wiatrA to święto jest nadzieją na powroty w dawny „Pożegnanie”.Bibliografia:1.„Jubileusz 40- lecia Szkoły Podstawowej Nr 3 w Redzie” Szczepańska, Na szkolnej scenie, Płock 1997Umieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych: zmiany@ największy w Polsce katalog szkół- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie --> (w zakładce "Nauka"). Scenariusz uroczystości zakończenia roku szkolnego 2014/2015Dekoracja: dwie tablice stojące w takiej odległości od siebie, aby uczniowie w części artystycznej mogli wchodzić za nie i traktować to miejsce jak garderobę. Na jednej z nich napis na biało-czerwonym tle „Do zobaczenia w dorosłym życiu”, na drugiej „Zjazd absolwentów z roczników 1999 i 2002”. Część oficjalnaNarrator„Ile razem dróg przebytych?Ile ścieżek przedeptanych? (...)Ile w trudzie nieustannymWspólnych zmartwień, wspólnych dążeń? (...)Chciałabym wszystkie takie chwile Ocalić od zapomnienia.”NarratorSłowami utworu Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego rozpoczynamy dziś uroczyste zakończenie roku szkolnego uczniów klasy VI Szkoły Podstawowej i pożegnanie uczniów klasy III wszystkich o powstanie. Do hymnu państwowego!Spocznij! Po hymnie!NarratorWitamy serdecznie na dzisiejszej uroczystości zaproszonych gości, dyrekcję naszej szkoły, nauczycieli, rodziców, pracowników obsługi i administracji oraz Was koleżanki i koledzy! Wiemy, że dzisiejsze spotkanie jest zwieńczeniem Waszej/ Naszej ciężkiej pracy, którą staraliśmy się wykonywać dobrze od początku do końca. NarratorNiech tak wygląda również ta wyjątkowa uroczystość. Dlatego....”Poloneza czas zacząć!”.Polonez w wykonaniu uczniów klasy III G oraz VI już powinności gospodarza, więc teraz o zabranie głosu prosimy Pana Dyrektora ......................., a następnie zaproszonych gości. NarratorProszę Pana Dyrektora – .................... i wychowawcę klasy VI – panią .......................o wręczenie wyróżnionym uczniom świadectw i Pana Dyrektora o wręczenie listów gratulacyjnych. Wyczytanych rodziców zapraszamy na teraz nastąpi wręczenie świadectw pozostałym uczniom klasy VI. NarratorWszystkim uczniom klasy VI gratulujemy ukończenia szkoły podstawowej i życzymy sukcesów w (ZMIANA!!!)Podczas dzisiejszej uroczystości także klasa III Gimnazjum przeżywa wyjątkowe chwile. Uczniowie Ci kończą trzeci etap edukacji i już na zawsze żegnają mury szkoły w Bukowcu. NarratorProszę Pana Dyrektora i wychowawcę klasy – panią ......................... o wręczenie świadectw z wyróżnieniem. NarratorProszę o wręczenie świadectw pozostałym uczniom klasy życzymy sukcesów w nowych szkołach i dalszych latach nauki i pracy. Wszyscy uczniowie wychodzą na środek sali Narrator Dziś nasze serca przepełnia nie tylko radość z otrzymania świadectw, ale i smutek rozstania. Żegnając się pragniemy gorąco podziękować naszym nauczycielom za gotowość słuchania, za zrozumienie i przekazaną wiedzę. Dziękujemy Drodzy Pedagodzy, że wierzyliście, iż uda nam się przejść „kruchy most nad rwącą rzeką wiedzy”. Słowa wdzięczności kierujemy także do pracowników obsługi i administracji, bez których nasza szkoła nie byłaby taką jaka jest. NarratorSą wśród nas również osoby, których bliskość dodawała nam wiary na każdy kolejny dzień. To nasi kochani rodzice, którym chcielibyśmy powiedzieć trzy krótkie słowa: DZIĘKUJEMY i KOCHAMY WAS. NarratorZanim wręczymy symbole naszej wdzięczności w postaci kwiatów, dedykujemy wam wiersz Leopolda Staffa oraz piosenkę. NarratorLeopold Staff „Most”„Nie wierzyłemStojąc nad brzegiem rzeki,Która była szeroka i rwista,Że przejdę ten most,Spleciony z cienkiej, kruchej trzcinyPowiązanej lekko jak motylI ciężko jak słoń,Szedłem pewnie jak tancerzI chwiejnie jak wierzyłem, że przejdę ten most,I gdy stoję już na drugim brzegu,Nie wierzę, że go przeszedłem”. Piosenka „Upływa szybko życie”.Narrator„Przyjaciele jak kwiaty w ogrodzie ubarwiają nasze życie”. Prosimy o przyjęcie kwiatów od nas. NarratorA teraz zapraszamy na program artystyczny przygotowany przez klasę VI SP i III Gimnazjum. CZĘŚĆ ARTYSTYCZNADwoje uczniów wygląda na bardzo zabieganych. Kobieta w papilotach ma w rękach mop, rozwiesza pranie na suszarce, miesza w garnku. Mężczyzna w podkoszulce naprawia samochód, ma wokół siebie przedmioty majsterkowicza. Kręcą głowami, wyraźnie niezadowoleni z czynności, które wykonują. SCENA INarrator Już za chwilę otoczy cię przeszłość,Znane twarze zobaczysz dookołaI choć pamięć zawodzi,Nie wstydź się, nic nie szkodzi,Że nie wszystkich rozpoznać dziś dwadzieścia lat - to niemało,Aby zmienić nas w innych ludzi,Lecz w oczach ten sam blaskMłodości dawnej brzask,Co się w nas jeszcze budzi?Piosenka „Jaki piękny świat, gdy się ma 20 lat”KobietaJak to było beztrosko, gdy miałam naście lat. Nie myślałam o obowiązkach, a jedynym była tylko szkoła. Hmmmm... o niej też nie zawsze myślałam, ale to były czasy. A teraz! Cały dom na mojej głowie: pranie, sprzątanie, gotowanie......MężczyznaI gdzie te czasy? Gdzie te czasy? Byłem młody, piękny i kto tam wtedy myślał o pracy, przybijaniu obrazków na ściany, a już w głowie się nie mieściło, że mogę obiad ugotować. A teraz.... Zrób to, zrób tamto....NarratorPrzez ten wieczór bądź tylko kolegąZ naszej szkoły, z tej samej myśl o tym, co w domu,Co u dzieci, u żony,Choć na chwilę zapomnij o dwadzieścia lat - to niemało,By nas zmienić w innych ludzi,Odebrać oczom blask -Młodości zatrzeć czas,Wspomnienia szkolne byłoby miło znów spotkać się z kolegami i koleżankami ze szkolnych lat. Tyle czasu minęło odkąd widzieliśmy się ostatni raz.... Mam pomysł... zobaczę na facebooku czy są. Byłoby wspaniale znów się zobaczyć... (otwiera laptop).MężczyznaTak sobie nieraz myślę, co słychać u Marcina, Kuby, Piotrka, Weroniki i tej pięknej Zuzanny, w której byłem zakochany. (Do siebie po cichu).... dobrze, że żona nie słyszy... Zaraz!!!!! Wraca do swoich zajęć i śpiewa: „Sialalalala... tak się bawi nasza klasa...”. Zaraz!!!!!! To jest pomysł. Odpalę laptopa i zaraz ich „Jaki piękny świat, gdy się ma 20 lat”Kobieta i mężczyzna serfują w Internecie, aż nagle skaczą z radości, zaczynają się ubierać w wyjściowe stroje i udają się za kotarę. SCENA IIPiosenka „Tak się bawi nasza klasa”Spotkanie po latach. Absolwenci niepewnie wchodzą na środek, zerkają na zegarki, kogoś wypatrują. Na słowa piosenki „Już koleżanka wyciska łzy...” niektórzy uczestnicy zjazdu absolwentów rozpoznają się i witają. Inni z kolei przypatrują się sobie i nie poznają kolegów. Na słowa refrenu wszyscy tańczą w kółku i śpiewają. Droga zwrotka to scenariusz z pierwszej (zdziwienie wyglądem po latach). Refren znowu we wspólnym tańcu. Narrator Jacie kręcę, ludzie, jak wy się zmieniliście!!!!NarratorZenek ty nie dziwuj, bo sam nie wyglądasz jak Ty. NarratorA jak nam się kobitki pozmieniały  rozkwitły jak kwiaty i wyglądają jak piękne róże. NarratorUsiądźmy do stołu, tutaj sobie powspominamy, bo jest co, oj pomysł, niech każdy przypomni, kim – chodząc jeszcze do szkoły - chciał w przyszłości być i czy zrealizował swoje jak pamiętacie marzyły się dalekie, nieodkryte lądy, bo jak sięgam myślą, w szkole moje horyzonty były dość ograniczone. Uczeń śpiewa piosenkę „Chciałem być” K. Krawczyka (fragment o marynarzu).NarratorA ja.... odkąd po raz pierwszy na przerwie usłyszałem rumuńskie disco polo, zapragnąłem całym ciałem i duszą zdobyć światowe estrady. Uczeń śpiewa dalszy ciąg piosenki „Chciałem być” K. Krawczyka (fragment o piosenkarzu).Narrator Ty Bartek, udzielałeś się w Ochotniczej Straży Pożarnej. Zostałeś tym sikawkowym czy nie?NarratorStraż Pożarna to moja duma. Służymy jej razem z Piotrem, Wojtkiem i Oskarem. Jeszcze do teraz pamiętamy piękny moment, kiedy ślubowaliśmy być wierni naszej „Straż Pożarna” IceMan + hip hopNarratorNaprawdę pięknie, uścisk dłoni za waszą postawę. NarratorMoi kochani, to piękne czuć się w życiu spełnionym i robić to, o czym się marzyło w latach dzieciństwa i młodości. Nigdy nie wiadomo, na jakie ścieżki skieruje nas jeszcze los, ale przynajmniej większość z nas wybrała już swoją drogę.„Droga, którą idę” Czerwone Gitary NarratorTak się nostalgicznie zrobiło, że i mnie zebrało się na refleksje. Muszę wam się do czegoś przyznać. Tak słucham o tych marynarzach, piosenkarzach, strażakach.... A ja jestem poszukiwaczem! Tak poszukiwaczem, bo cały czas poszukuję swojego miejsca na tej pięknej planecie. Prawdę powiedziawszy, jest mi źle, bo nie jestem sobą w tej wędrówce przez życie. Nie jestem, ale będę!Piosenka „Chciałbym być sobą” Perfekt (zwrotkę śpiewają dziewczyny)NarratorHeniek nie martw się, kiedyś w końcu znajdziesz swoją przystań. A co to??????Piosenka Andrzeja Rosiewicza „Chłopcy radarowcy”Narrator A to Kazinek, on w policji pracuje! (Chłopak wjeżdża rowerem z „lizakiem” w ręku)Klasa staje „jeden za drugim” i porusza się w rytm muzyki, a Kazik próbuje zatrzymać z przemęczenia). Co wy tak szybko!!!! Nie słyszeliście o zaostrzonych karach dla piratów drogowych? Przepraszam za spóźnienie, ale najpierw obowiązki, a później przyjemności. NarratorKochani, powspominajmy chwilę nasze szkolne lata. A jest co wspominać. NarratorHeh, ja pamiętam jak przerabialiśmy „Dziady”. Pani maglowała nas z tych duchów, a ja nigdy nie mogłem zapamiętać, czy Józio był Rózią, czy Józia była Róziem..... Ale popatrzcie kto nadciąga z tamtego kierunku????(Na scenę zbliża się pochód uczniów w białych prześcieradłach, zawodzą)NarratorCóż to za mary?NarratorTo pochód z „Dziadów” Mickiewicza. Za życia byli mistrzami w ściąganiu, teraz cierpią katusze. NarratorTak ich mało? Chyba wszyscy powinniśmy do nich dołączyć, bo kto by w szkole nie M. Rodowicz „To ja, to ja, to ja”NarratorA pamiętacie jak przerabialiśmy mit o „Dedalu i Ikarze”. Nie posłuchał ojca i tak mu się porobiło...... żal chłopaka.... A co tam znowu się dzieje?NarratorKtóż to nadlatuje? Jakiś dziwny ptak. Toż to Ikar! Cóż za brawurowy lot!Ikar wykonuje popisowy piruet i krzyczy:Narrator IKARJakoby rok bez wiosny mieć chcieli, którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli”Przewraca się i z trudem To był upadek IKARPanowie i Panie, a którędy na Kretę? Znowu pobłądziłem. Trenowałem w aeroklubie „Niebiański lot”, później ojciec wziął mnie pod swoje skrzydła, ale urwałem mu się. Potrzebowałem wolności. Teraz błądzę, nie mogę znaleźć drogi do z nas, podobnie jak Ikar, dokonał kiedyś zdumiewającego odkrycia, że także rodzice mają niekiedy rację. Po latach to się wie. NarratorGdybyśmy wtedy słuchali mamy i taty, oj jakie mielibyśmy piękne oceny!!! Ale ilu z nas myślało wtedy o wkuwaniu. Każdy kombinował, co tu zrobić, by nic nie na melodię „Jedzie pociąg”NarratorMy tu gadu gadu, a przecież na dzisiejszy zjazd absolwentów przybył gość specjalny!!!! Nasza kochana pani profesor. Zaśpiewajmy jej wszystkiego najlepszegoPiosenka „Wszystkiego najlepszego” D. RinnNarratorNasza kochana pani profesor. Wzruszyłam się do łez. Tyle lat i tyle pięknych tu płacze? Kto ryczy? Ktoś kogoś bije??? Oj tak nie może być! Pamiętacie mnie chyba i moje możliwości. Zawsze stanę w obronie słabszych, a siłę czerpię z boksu. W najbliższym czasie roześlę wam zaproszenie na moją Franek Kimono „Nie rycz mała, nie rycz”NarratorTak miło nam się spędza ten czas, a impreza dobiega końca. Mam pomysł... Zatańczmy na koniec nasz szkolny taniec, a później w takich nastrojach zapraszam na domówkę. Rumuńskie disco polo „Ostatni dzwonek” – scenariusz pożegnania mogą stanowić dwie narysowane na brystolu sylwetki absolwentów zwróconych do siebie, pomiędzy, którymi znajduje się kosz z kwiatami a nad nim napis „Dziękujemy!’Dwoje uczniów – chłopiec i dziewczyna występują na kiedyś, gdzieś powiedział, ze życie składa się z powitań i pożegnań. Te pierwsze są radosne i zapowiadają coś nowego, pożegnania uświadamiają nam, że coś się kończy. Nie tak dawno witano nas jako najmłodszych w szkole, a teraz po 9 latach stajemy przed Wami drodzy nauczyciele, wychowawcy i rodzice, aby pożegnać tę szkołę. Szkołę, w której przeżywaliśmy radość pierwszych sukcesów, gorycz porażek, pierwsze miłości, przyjaźnie i konflikty. Tu poznawaliśmy i próbowaliśmy zrozumieć otaczający nas czasem zupełnie odległy dni spędzone nad książką i dni, kiedy bawiliśmy się na dyskotekach; dni stresu przed klasówką i relaksu na wycieczkach, biwakach, ogniskach; dni wysiłku na zawodach i przy różnych pracach oraz satysfakcji z porządnie wykonanego jednak dzień pożegnania. Zdajemy sobie sprawę że zamyka on pewien rozdział; etap, ten był radosny, kolorowy i kto wie czy nie najpiękniejszy w naszym życiu. Teraz każdy dzień będzie nas przybliżał do świata dorosłych nie tak obfitego w beztroskie chwile i przepełnionego już na nas czekają – nowa szkoła, koledzy, nauczyciele, próba aklimatyzacji w innym środowisku. Zanim jednak ruszymy na podbój świata pragniemy podziękować tym, którzy otworzyli nam do niego drzwi i wskazali kierunek, w jakim należy podążać. Jesteśmy wdzięczni naszym nauczycielom i rodzicom za cierpliwość, wyrozumiałość, ciepło, pomocną dłoń, kształtowanie serc i charakterów. O Waszych radach podyktowanych doświadczeniem i troską o nas będziemy pamiętać i stosować je w życiu. Postaramy się godnie nosić tytuł absolwenta tej szkoły mając nadzieję, że nie zawiedziemy Waszych kolegom i koleżankom radzimy; korzystajcie z każdej chwili, nie odkładajcie niczego na później. To czego, być może z trudem, nauczycie się, zaprocentuje w przyszłości. Za rok, dwa będąc na naszym miejscu, stwierdzicie, że było że nie zawsze było różowo, ale prosimy pamiętajcie tylko te dobre chwile. Przyjmijcie najszczersze podziękowania i kwiaty (wręczenie kwiatów). Uczeń z klasy młodszej:W murach szkoły 9 lat To przyznacie czasu szmatWychowawcy się zmienialiDyrektorzy nowi staliLecz nie było tej przeszkodyBy narobić trochę szkodyKwiatek wyrwać, w zamek szpilkaNa ten pomysł tylko chwilkaPlecak schować, zliczyć kościIle w tymże jest radościOd nauki lepsze – discoA po drugie to... boisko!Zamiast wkuwać czy rachowaćChyba lepiej poczatowaćOd języka angielskiegoŁatwiej użyć... kwiecistegoWięc w treningu był co krokPrzez calutki szkolny rokAle wiedzcie choć nie święciZostaniecie nam w pamięciNiech Wam życie trosk darujeI w radości obfitujeA na szkoły pożegnanieSuper świadectwo się dostanie!Czarek:Nauczycielom, wychowawcom, rodzicom, wszystkim pracownikom szkoły i młodszym kolegom dedykujemy nasz krótki program artystyczny pt. ”Ostatni dzwonek.”Uczniowie siadają w ławkach. Rozlega się dzwonek, do klasy wchodzi Witajcie drodzy uczniowie. Wszyscy obecni?Paweł: Ciałem i A co się stało z duchem?Piotrek: Kiepsko! Co wpadło jednym uchem, wypadło Nie wierzę, że nikomu nic w głowie nie zostało. Sprawdzimy jak ma się rozum – nie ciało! Maciuś, co się stało?Maciek: Strasznie mnie głowa boli!( z głębi klasy głos)Elwira: Paluszek i główka to szkolna wymówka!Nauczyciel: Tak! A zwłaszcza, gdy główce zagraża klasówka!Krzysiek: Znowu? Nie była zapowiedziana! A w regulaminie...Nauczyciel: ..i tak was to nie minie! Klasówka będzie ustna, ale O! to mnie też boli To epidemia jakaś, a epidemie mogą wywoływać wirusy. Kilka słów o nich... może Gosia!Gosia: Wśród wirusów wyróżniamy: mikroby, mikrony, mikrusy i mikrobusy!Nauczyciel: Tym środkiem transportu to daleko nie skąd się biorą kurczęta?Arek: O ile pamiętam są produktem jaj... sadzonych!Nauczyciel: Radek, co zapamiętałeś o Beethovenie?Radek: Beethoven był głuchy, ale przynajmniej widział co komponowałNauczyciel: Kto wytłumaczy różnicę między człowiekiem a zwierzęciem?Adam: Różnią się myślą, mową, uczynkiem oraz w pewnym stopniu .... Powiedz, Krzysiu w jakiej grupie zwierząt znajdziemy polipy?Krzysiek: Polipy zaliczamy do jamochłonów, najczęściej spotykamy je w morzach i .......Gosia: .....w nosie!Nauczyciel: Skoroś taka chętna do odpowiedzi to proszę przypomnij nam jak Staś wyleczył Podał jej ligninę!Nauczyciel: Jaki narząd produkuje testosteron? Odpowie nam .. Natan!Natan: Z tego co słyszałem to ostatnio wyprodukowała go Czarku, co wiesz o mikroskopie?Czarek: Mikroszkop? To taki mały To nie było pytanie z zakresu geografii, ale skoro tak to przeniesiemy się w góry. Paweł przypomni nam piętra roślinności!Paweł (zastanawia się i odpowiada powoli)Na dole to jest chyba poleHonorata (podpowiada)... i łąkiPaweł: I łąki!Nauczyciel; A dalej?Justyna (podpowiada)Regiel dolny i Regał dolny i górny!Nauczyciel (z rezygnacją, złośliwie)Tak? A co ponad tymi regałami wisi?Honorata (podpowiada)Hale i turnie!Paweł: Tam to wiszą same durnie!Nauczyciel: Jestem załamana, tyle lat nauki, a w Waszych głowach pustka. Wam nie pomoże i program naprawczy! To jest wielki problem – problem wychowawczy! Może coś zmieni na progu wakacji ostatnia próba – próba integracji. Sprawdzamy, czy po tylu latach naprawdę się znamy! O kim mowa? Kto wie ręka w górze gotowa!(czyta kolejne rymowanki i odpytuje kogoś zgłaszającego się)· Przeoczyć go zadanie nieproste – góruje i głosem i wzrostem (Piotrek)· Honorowa autentycznie i zdolności ma plastyczne (Honorata)· Na pytanie czy notatkę zacznie – odpowiada „Już jestem w trakcie” (Paweł)· Potrafi tu i ówdzie wetknąć nos – by zbadać populację os. (Justyna)· Przyszły las sprawił, że się pęcherzy nabawił (Arek)· Jest ruchliwa i wesoła, tańczy z nią cała szkoła (Gosia)· Wciąż powtarza pytanie nudne – proszę pani czy sole są trudne? ( Maciek)· Wie gdzie Oslo i Koluszki – lubi internetowe pogaduszki (Krzysiek)· Choć na koleżanki częściej spoziera – woli się przysiąść do komputera (Czarek)· Na strzelnicę ten kolega szybciej niż do tablicy biega (Adam)· Gdyby gry komputerowe były w planie, to szkołę zamieniłby w swe mieszkanie (Natan)· Każdą imprezę poprowadzi, tremą nigdy się nie zdradzi (Elwira)· Czy to polski, czy wychowanie fizyczne, milczenie to jego zagranie taktyczne (Radek)· Spotkanie z drzewem gotowe – w jej wykonaniu zwykle czołowe (Ewa)(kilka rymowanek uniwersalnych)· Ma na szkołę patent nowy, nie zawracać nią sobie głowy (drugoroczny)· Stanowczo od pracy mozolnej woli dni wolne od nauki szkolnej (wagarowicz)· Robi notatki skrupulatne, kolegom na klasówkach przydatne (kujon)· Żeby sobie nie robić kłopotów nosi jeden zeszyt do kilku przedmiotów· Da wam cenną wskazówkę – noś podręcznik na klasówkę (ściągacz)· Jak donoszą gminne wieści złamał wiele serc niewieścich (podrywacz)· Największa radość nauczyciela, gdy się głosowo nie udziela (gaduła)(na zakończenie, po odgadnięciu wszystkich imion)No, no aż trudno uwierzyć – znacie się jak należy!Paweł: Dziękujemy ale te wierszyki tylko wyjawiły nasze wybryki!HonorataDość tego gadania, przejdźmy lepiej do śpiewania!NauczycielJaka piosenka wam na myśl przychodzi?Wszyscy„Tacy młodzi”!JustynaPiosenkę tę dedykujemy naszym wiecznie młodym nauczycielom i rodzicom!(wykonanie piosenki „Tacy młodzi” słowa Anna Laskowska, muz: Zbigniew Aładowicz: ; piosenka ta znajduje się w” Śpiewniku piosenek ekologicznych” wyd. przez ZS Nr 1 w St. Szczecińskim)NauczycielGardła zdrowe, dźwięk no w miarę czysty. A jak gamy, klucze i półnuty? Ten zakres muzyki zakuty? A życiorys Szopena?(z sali słychać westchnienia)A cóż to za westchnienia?Piotrek (z pretensją)Pani ciągle nas magluje i o wszystko wypytuje!Krzysiek A to nasze pożegnanie w tej szkole, więc może choć raz zamienimy role?!Gosia ( zaciera ręce)To może my popytamy nauczycieli...Ewa (pod nosem, ale wystarczająco głośno i złośliwie)Już widzę jak są radzi i weseli...Gosia...specjalnie dla szanownych gości, naszych zagadek współczynnik łatwości z wymaganego zero – siedem wzrósł na rada gotowa odszyfrować kogo kryją nasze słowa?(kolejni uczniowie mówią rymowanki o n-lach czekając na odpowiedź sali)JustynaZ nami od wschodu słonka, czeka do ostatniego dzwonkaOgarnąć takie stadko, na pewno nie jest łatwo ( p. ze świetlicy)Maciek (po Justynie)Dla niej będę szczery Telekamery 2004Kategoria? Łatwe stwierdzenie, wszak najlepsza jest na scenie ( p. z I-III)Czarek (po Maćku)Mistrz szos i kierownicy choć czasem jeździ w spódnicyZdobyć laury teatralne to dla niej całkiem normalne ( p. z I-III)Gosia (po Czarku)Za jej przyczyną w sklepiku chipsów, słodyczy bez likuNad utargów panując zamętem jest bardziej szefową, czy może klientem? (p. opiekun sklepiku)Elwira (po Gosi)Portfelik i telefon-cegłówka a zdarza się guma – miętówkaPorządki w torebce w euforii, lubi robić na lekcji historii (p. historyk)Honorata (po Elwirze)Gdy jest w ręku teczka czarna wizja piątki będzie marnaBardziej niż obliczenia rezolutne bliższe naszej głowie zero absolutne ( p. matematyk)Adam ( po Honoracie)W jej królestwie na nas czeka pełna książek bibliotekaTowarzyskie tam spotkanie ciągnie bardziej niż czytanie (p. bibliotekarka)Arek (po Adamie)Fraszki, sonety, rozprawki, eseje – wszystko to na jej lekcji się dziejeFakt to wszakże oczywisty trzeba wkuwać język ojczysty (p. polonistka)Krzysiek (po Arku)Ubrania w ciemne kolory i na górze wyraźne foryNa twarzy uśmiech perlisty, jak u Marka Ewangelisty (p. katechetka)Ewa (po Krzyśku)Dres, skoda i komórka to jego w zarysie figurkaMy 5 okrążeń gdy on jedno – w tym tkwi sportu sedno (p. wuefista)Natan (po Ewie)W świat poszły jej ananasy i praca stała się jak wczasyZagląda więc do nas rzadko racząc się angielską herbatką (p. anglistka)Piotrek (po Natanie)W konkursie na Miss Dyrektorów wygrałaby bez oporówLecz zamiast tej nominacji wolałaby mniej biurokracji (p. dyrektor)Nauczyciel: Wystarczy! Wasza spostrzegawczość jest godna sokoła, oj wryła się Wam w pamięć ta szkoła. Do ostatniego dzwonka pozostała już tylko chwila!Ewa: A nic tak chwili nie umili jak śpiewanie na pożegnanie!(odśpiewanie piosenki” Mówimy pa!”- nowe słowa do piosenki „Mam już tego dość” muz. Zbigniew Aładowicz znajdującej się w/w śpiewniku)„ Mówimy pa”1. A te 9 lat to jest czasu szmatSpędziliśmy tu brojąc tam i tuCierpliwości w was była cały czasWielka mocGdyby każdy z nas zaczął cenić czasGdyby wiedzą swą mógł podbijać światJedna z naszych szansRef. Mówimy pa! I żegnamy was. Pa! Dzisiaj nadszedł czas by się rozstać ze śpiewem i z nowym powiewem iść! 2x2. Wspomnień mnóstwo też mieć będziemy leczZachowamy je jak najlepszy senNajpiękniejszy dar ten wieczoru czarDając wamOdejdziemy stąd widząc nowy lądWiedząc jednak że horyzonty teZawdzięczamy wamRef. Mówimy pa...... 2x i 2x(rozlega się ostatni dzwonek po którym goście zaproszeni są na słodki poczęstunek)Opracowanie: Gabriela Larm Zakończenie roku szkolnego - pożegnanie klas VI NARRATOR 1Zakończenie edukacji w szkole podstawowej to ważny moment w naszym uczniowskim życiu. Zamykają się za nami drzwi jednej szkoły, a otwierają - drugiej. Podsumujmy, więc wyniki pracy i sporządźmy bilans naszych sukcesów 2Czy pamiętacie pierwszy września, kiedy to ze smutkiem w oczach i rozpaczą w sercu przekraczaliśmy po raz pierwszy mury szkoły?Z żalem myśleliśmy zabawkach, przedszkolu. Wakacje wydawały się tak odległe. Nic jednak nie trwa wiecznie!Nawet rok szkolny! Oto jesteśmy na finiszu!UczennicaW dniu dzisiejszym otrzymamy świadectwa ukończenia szkoły podstawowej. Witamy serdecznie przybyłych na tę uroczystość gości: dyrekcję szkoły, całe grono pedagogiczne,Wszystkich pracowników szkoły, rodziców, koleżanki i kolegów z klas młodszych. Witamy wszystkich, którzy wierzyli, że uda nam się przejść kruchy most nad rwącą rzeką wierzyłem Stojąc nad brzegiem rzeki,Która była szeroka i rwista,Że przejdę ten most,Spleciony z cienkiej, kruchej trzcinyPowiązanej łykiemSzedłem lekko jak motylI ciężko jak słoń,Szedłem pewnie jak tancerzI chwiejnie jak słoń,Nie wierzyłem, że przejdę ten most,I gdy stoję już na drugim brzegu,Nie wierzę, że przeszedłem.(L. Staff: Most) UczennicaTrudno uwierzyć, że to już drugi brzeg. Szliśmy przez te lata lekko jak motyl i wtedy były szczęśliwe dni z piątkami i szóstkami, ale zdarzało się, że kroczyliśmy ciężko jak słoń,Kiedy nie udała nam się klasówka lub czegoś się nie nauczyliśmy. W chwilach radosnych i smutnych byli z nami nauczyciele. Spędzaliśmy razem z nimi wiele wspólnych godzin. Dziękujmy im za to młodszych i koleżanki, którym dzisiaj ustąpiliśmy zaszczytnego miejsca najstarszych klas w szkole, przestrzegamy przed złym zachowaniem i brakiem systematyczności. Walczcie z zawsze to się udaje, ale przynajmniej próbujcie. Przekazujemy wam opiekę nad młodszymi klasami. Postarajcie się żyć ze wszystkimi w zgodzie i przyjaźni, gdyż: (piosenka) UczennicaKażdy człowiek potrzebuj stałego kontaktu z innymi, a przyjaciele pomagają i chronią wtedy i tam, gdzie ty się najmniej tego spodziewasz, (F. Guicciadini) . UczeńPrzyjaźń podwaja radości, a o połowę zmniejsza przykrości. (F. Bacon) .UczennicaNajpiękniejsza przyjaźń istnieje między ludźmi, którzy wiele od innych oczekują, ale nigdy... nie żądają.(A. Schwieitzer) UczeńPrzed niespełna sześciu laty do tej szkoły przyprowadzili nas rodzice. Niepewni trochę przestraszeni, trzymaliśmy ich mocno za rękę. Dziś dziękujemy naszym rodzicom za wartościowe dary, których nie można kupić za żadne pieniądze i których wprawna dłoń nie Dziękuję za Dziękuję za dar Dziękuję za poczucie Dziękuję za gotowość Dziękuję za przyjemność i ból dzielone ze Dziękuję za wypowiadane czasami stanowcze" Nie"- Dziękuję za kochające Dziękujemy nauczycielom, którzy spędzali z nami tak dużą część tych sześciu ostatnich za pokazywanie kierunków, za wyrozumiałość, za trud. Wam również należy się odpoczynek. Trzeba przyznać, iż wasza praca jest niezwykle trudna. Niejednokrotnie spędza sen z powiek i przyprawia o" zawał serca", do czego przyczyniają się nasze niezbyt chwalebne uczynki oraz brak chęci do nauki. Skruszeni prosimy o wyrozumiałość. Niech przynajmniej dziś będzie nam to często nie wiemy, kim jest człowiek: i ten siedzący obok nas w ławce, i ten, który z uporem przekazuje nam słowo. A przecież warto spojrzeć z wysokości sumienia na drugiego człowieka, pamiętając o tym, że tylko sercem widzimy dobrze, najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Iluż przyjaciół możemy wówczas zyskać? (Elżbieta Dawidowicz Porozmawiajmy) Recytator(Na tle muzyki Bacha - Aria na strunie G)A może się nauczęRozumu i radościI kiedyś znajdę klucze Wszechwiedzy i mądrości:Jak od dobra w zawiłemżyciu złe odgraniczyć?Wszak gdy się urodziłem,nie umiałem trzech zliczyćA dziś gwiazdy i słońcaLiczę na ciemnym niebieI liczę je bez końca,I jak w perłach w nich w Drodze Mlecznejręce, jak w mące z nich chleb bajecznymądrości doskonałejA kiedy chleb ten zjemyU tajemnicy bramy,Radości zwariujemyI wreszcie świat poznamy. (L. Staff - Mądrość) RecytatorNie bądź osłem do kwadratu,do sześcianu mędrcem to jest silny atut,staraj się go w rękę wziąć. Nie twierdź więc ni w pięć ni w dziesięć,Że cię prześladuje mów nigdy "ja tam nie wiem", Kiedy zliczysz choć do trzech!Tam, gdzie trzeba, ruszaj głowąi wysoko głowę nieś,oceniając na różowoswych komórek szarych treść!I ty możesz być Einsteinem,Jeśli bardzo tego chcesz!I zdolności nadzwyczajneMogą w tobie drzemać też!Tak więc zawsze mierz wysoko:Tam, gdzie Szklanej Góry grzbiet. Nie rób nic "pi razy oko"Bo do zera spadniesz wnet!Nie wierz w żadne dni feralne,Życie - to otwarta gra. I ty możesz być Einsteinem,gdy energię w sobie masz!(W. Ścisłowski I ty możesz być Einsteinem) RecytatorKażdego dniawśród szumnych prawdnajprostsze z pytańdyktuje świat:Dokąd mam iśćO co się bić?Dla kogo warto żyć?...Jak w każdej grze,musimy mieć czasami szczęście,by wiodło pogoni dnia niejeden raz poznamy życia smak.(K. Logan - Spotkanie z życiem) Część humorystyczna - na wesołoKonferansjerWychodząc z założenia, że słuchanie, co roku tych samych choćby najładniejszych wierszy może stać się nudne, nasza klasa postanowiła zaprezentować program na wesoło Będzie nam niezwykle miło, jeśli uda się nam wywołać uśmiech na twarzach Wita Państwa rozgłośnia radiowa" Trójki ". Pożegnaliśmy dziś wyjątkowy rok 1990. Przypominamy: jesienią zeszłego roku runął mur berliński, a razem z nim zaczął definitywnie rozpadać się system komunistyczny w Europie, zaczęła się nowa epoka. Kilka dni temu prezydentem naszego państwa został Lech urodzeni w tym roku będą koleżeńscy, ambitni i wszechstronnie utalentowani, a szczególnie do figlów szkole, w której rozpoczną naukę we wrześniu 1997 wiadomo, że matematyka jest jednym z trudniejszych przedmiotów szkolnych, a pamięciowe opanowanie tabliczki mnożenia nie lada problemem dla wielu to, wszyscy matematycy uparcie wymagają jej dokładnej znajomości. Najgorszy okres ucisku przypada na kl. II, bo pani od matematyki dusi z tabliczki mnożenia, a katecheta ze znajomości ulżyć doli naszych młodszych kolegów wymyśliliśmy nową tabliczkęAby ulżyć doli naszych młodszych kolegów wymyśliliśmy nową tabliczkę mnożenia, którą eksperymentalnie sprawdziliśmy w naszej klasie. Mamy efekty nadzwyczajne. Proszę tylko posłuchać. (pytanie - odpowiedź) 2 razy 1 = mało 5 razy 2 = sporo 3 razy 2 = niedużo 8 razy 8 = dużo 1 razy 1 = malutko 0 razy 0 = nic 2 razy 2 = niewiele 10 razy 9 = bardzo dużo Wspaniale! Wspaniale, jestem zachwycona waszą znajomością nowej tabliczki. Polecamy ją wszystkim. UczeńUczniowski zespół powołany do opracowania nowych programów z j. polskiego w ramach reformy oświatowej proponuje od następnego roku szkolnego nowe nazewnictwo w odmianie kto? co? Rozbijacz: kogo? kiedy? Podpowiadacz: komu? co? Wykrętnik: kim? czym? Ściągacz; kiedy? od kogo? Gadulec: o kim? o czym?Ziewacz: o! !!Wielu starszych absolwentów bardzo nam zazdrości, że teraz w szkole stawiają szóstki, a dawniej nie było takich stopni. Myślą, że szóstkę można dostać za byle co. Bardzo się mylą. Na szóstkę trzeba się nie lada napracować, bo można ja otrzymać jedynie za bardzo mądre odpowiedzi na super trudne wszystkich o tym przekonać zaprezentujemy kilka takich pytań odpowiedzi za które być może jest szansa na Dlaczego wąż w raju kusił Ewę, a nie Adama? - Kobiecie zawsze należy się Który kolor jest najbardziej wystrzałowy? - Granat- Jakie stworzenie jada najmniej?- Mol. Wyjada tylko dinozaury- Mol. Wyjada tylko dinozaury- Jakie zwierzę jest najwytrzymalsze na zimno? Pchła, bo nawet w największy mróz skacze w koszuli- W którym miesiącu ludzie zjadają najmniej chleba? - W lutym, bo jest Dlaczego w zimie posypują drogi solą? - Bo cukier jest za Co rośnie do góry nogami?- Ząb w górnej Jaka jest różnica między słoniem a parawanem?- Parawanem można zasłonić, a słoniem nie można Jaka jest różnica między urzędem skarbowym, a zakładem fryzjerskim? - W urzędzie skarbowym golą Do czego służy laska marszałkowska?- Do budzenia posłów w Co to jest: ma 48 główek, a nie myśli? - Pudełko naszej społeczności szkolnej możemy spotkać takie jednostki, których marzenia sięgają wyżej, niż marzenia zwykłego IIChcemy Wam dzisiaj przedstawić jedną z takich osób. Wysłuchajcie uważnie tego, co ma Wam do - dyrektorDrodzy nauczyciele, koleżanki i koledzy! Chciałbym dzisiaj tym uroczystym dniu zakończenia roku szkolnego, zwierzyć się wam z mojego największego marzenia. Chciałbym zostać dyrektorem szkoły. Nawet sobie nie wyobrażacie, jakie mam plany. Nie chwaląc się, byłbym mój plan zreformowania szkoły:1. Na korytarzach zainstalowałbym automaty z czapkami - niewidkami dla nieprzygotowanych uczniów, aby ich nauczyciele nie Spowodowałbym, aby z kranów przy umywalkach klasach ciekła coca- cola lub inne napoje samopiszące długopisy, które nie robiłyby błędów3. Zakupiłbym samopiszące długopisy, które nie robiłyby błędów Zainstalowałbym magiczne czujniki, dzięki którym nauczyciela na klasówkach nie widzieliby ściąg i nie słyszeli Zaopatrzyłbym bibliotekę w magiczne książki, które wystarczyłoby wziąć tylko do ręki, aby wiedza sama weszła do do wyważania ocen zainstalowałbym wagę, która zawyżałaby oceny na korzyść Zarządziłbym raz na kwartał jeden dzień generalnego przebaczania i spełniania wszelkich pragnień Zmieniłbym proporcję miesięcy wakacyjnych szkolnych z 6: 10 na 6: Wprowadziłbym czarodziejskie dzienniczki uczniowskie, w których przez drogę do domu uwagi negatywne zmieniałyby się w Wakacje dla wszystkich uczniów szkoły organizowałbym w najatrakcyjniejszych miejscach świata- oczywiście Zazieleniłbym teren przyszkolny atrakcyjna roślinnością, pośród której ustawiłbym ławeczki dla uczniów unikających spotkań z nauczycielami12. Usunąłbym ze słowniczka wyrazy "wagarowicz" i "leń", jako obraźliwe dla człowieka w wieku szkolnym13. Zatrudniłbym odźwiernego, który witałby uczniów przy drzwiach uściskiem dłoni, dodając im tym samym odwagi i ochoty do dalszych utarczek z Do geografii zakupiłbym latające dywaniki, aby uczniowie mogli przenosić się do omawianych miejsc i Zarządziłbym, aby dziewczynki kłaniały się chłopcom, a nauczyciele Do programu zakończenia roku szkolnego wprowadziłbym podziękowanie każdemu uczniowi z osobna za to, że wytrzymał całoroczne starcie: on kontra kilkudziesięcioosobowa Rada widzicie, że takim programem mogę chyba startować w konkursie na młodzieżowego dyrektora szkoły. Wygrana murowana!!!Konferansjer IA teraz prawdziwa bomba!Konferansjer IISensacja i niespodzianka! Konferansjer IIIRe...we...la...cja! Ale sami się o tym zaraz przekonacie. Z przyjemnością zapraszamy na baletowy występ naszych niezwykle utalentowanych magnetofonu płynie muzyka "Jeziora Łabędziego" Piotra Czajkowskiego. Na scenę w rytm muzyki wybiegają chłopcy różnego wzrostu. Ubrani są jak baletnice krótkie marszczone w pasie białe spódnice (można wykorzystać bibułę marszczoną ). Do spódnicy przyszywamy szelki na całej długości przybrane doszytymi falbankami. Na głowy przygotować wianki lub przepaski również z bibuły. Strój można uzupełnić białymi rajstopami, baletkami uszytymi z dermy z długimi wiązaniami, oplatającymi nogi aż do łydki. (Strój powinien być estetyczny).Figury- Wyjście" gęsiego" zza parawanu. Każdy tancerz trzyma kolegę w pasie. (2 kółka po brzegach sceny).- Nadal taniec" gęsiego ". Wygięcie tułowia prawo w Indywidualny obrót przez prawe ramię (co kilkanaście taktów).- Utworzenie szeregu. Przechodzenie pojedynczo przed szeregiem, obrót ręce nad głową, powrót na koniec Kółko, dwa okrążenia sceny, podczas których tancerze wykonują dwa indywidualne obroty przez lewe ramię. - Przerwanie kółka, utworzenie prostokąta. Pochylenie głowy do Ponownie szereg, trzy kroki do Jeden tancerz klęka, drugi obraca się wokół niego- 2 Tancerze wstają i "gęsiego" udają ptaki, machają Na przemian jeden tancerz na prawo, drugi na lewo. Utworzenie dwóch Przerwanie kółek, szereg, trzy kroki do przodu, trzy kroki do tyłu. Ukłon. Tancerze w takt muzyki schodzą ze sceny. *Jeżeli w szkole nie ma możliwości przygotowania tego fragmentu przedstawienia na dobrym poziomi, wówczas należy z niego zrezygnować. Małgorzata SzegaRefleksje po czasieJestem nauczycielem nauczania ukończeniu kursu kwalifikacyjnego z zakresu oligofrenopedagogiki nabyłam uprawnienia do pracy z dziećmi sprawnymi inaczej. Pracowałam w klasie integracyjnej, jako nauczyciel wspomagający, do której uczęszczały trzy dziewczynki z upośledzeniem umiarkowanym, a w dalszych etapach edukacji dołączyło jeszcze dwóch chłopców. Już podczas zdobywania kwalifikacji przypuszczałam, że praca ta nie będzie łatwą, a efekty edukacji będą niewidoczne. Tak też było. Małymi kroczkami posuwaliśmy się do przodu i ciągle zaczynaliśmy od nowa. Efekty i to duże widzieli wszyscy, którzy nas otaczali. Dzieci w szkole funkcjonowały bardzo dobrze. Stawały się samodzielne, radośnie uczestniczyły w życiu klasy i szkoły. Wszyscy wzajemnie oswajali się z nową rzeczywistością, czerpiąc obustronne korzyści. Mijały kolejne lata edukacji. Dzięki trosce i współpracy z rodzicami z powodzeniem pokonywaliśmy kolejne problemy. Wspólnie uczestniczyliśmy w wycieczkach, imprezach kulturalnych, ogniskach i innych uroczystościach. Edukacja dzieci integrowanych dobiegła końca. Rodzice zaczęli interesować się dalszymi losami swoich pociech. Jakież przeżyli rozczarowanie, gdy uświadomili sobie, że dalszą drogę edukacyjną dzieci będą kontynuować w szkole życia, ponieważ dalsza edukacja w szkole masowej pozbawi dzieci wszystkich przywilejów, wynikających z tytułu upośledzenia. Pozbawiono by ich nawet możliwości korzystania z warsztatów terapii zajęciowej. Została, więc tylko jedna droga bez żadnych wariantów wspomagających. Czy o to chodzi w integracji? Miałam inne odczucia i nadzieje. Niestety ludzie decydujący o tak ważnych kwestiach nie do końca przemyśleli tę sprawę. Praca w szkole państwowej z dziećmi upośledzonymi stopniu umiarkowanym nie zalicza się do łatwych. Gdy sprostamy wszystkim problemom, gdy dzieci przyswoją wszystkie zasady funkcjonowania w szerokim świecie i chciałoby się iść dalej trzeba się wraca. Pozostaje zadowolić się brutalną rzeczywistością. Przy każdej innowacji należy zainteresowanym stronom przedstawić wszystkie warianty sprawy, także i te końcowe. Po co narażać się na zbędne czy obowiązki? Do napisania tego artykułu skłoniły mnie obserwacje i refleksje, które nasuwają się po rozmowach, programach, audycjach czy przeczytaniu artykułów poruszających tytułowe kwestie. Wszystkie źródła skłaniały się do podziału na dwie grupy. Pierwsza - zwolenników i obrońców praw dziecka i przeciwników egzekwujących prawa władzy rodzicielskiej własnymi mi się, że obie te grupy nigdy nie wypracują kompromisu. Bo jak można zrozumieć zwolenników, którzy podkreślając kolejne prawa dziecka nie wspominają o jego obowiązkach, które powinno wypełniać sumiennie w każdej chwili dnia. Wypełniać ze świadomością odpowiedzialności za to, co się robi i następstw swych czynów. Każda z grup jako argumenty wysuwa skrajne przypadki przemocy, molestowania, znęcania, czy narkomani, pijaństwa, nikotynizmu. Nie od dziś świat ma swoje bolączki problemy, które z różnym powodzeniem są rozwiązywane. Dziecko funkcjonuje w świecie, jaki stworzą mu dorośli- świecie zgiełku, gonitwy i mnóstwa problemów dnia codziennego. Nie potrafię przypomnieć sobie, kiedy ostatnio czytałam dobry artykuł, bądź oglądałam ciekawy program dotyczący tego problemu. Wszystkie źródła uciekają się do ukazywania skrajnych, tragicznych i dramatycznych faktów wypełniając nimi worek winy i nieszczęścia. Kogo winić? i tu czas na podważanie autorytetów. Czy tak naprawdę nie mamy do zaoferowania niczego innego naszym podopiecznym? Niczym nie potrafimy zrównoważyć tej Puszki Pandory? W marzeniach dzieci rysują się obrazy wyimaginowane telewizyjną rzeczywistością. A może należałoby włączyć naszych wychowanków w życie, w którym istnieją prawa, ale i obowiązki. Nauczmy się sami być konsekwentni w stosunku do siebie i innych. Zdobądźmy się na odwagę i skorzystajmy z powierzonych nam funkcji wychowawców klasowych. Poruszajmy ten właśnie problem podczas zebrań klasowych i konsultacji. Najważniejszym zadaniem jakie spoczywa na rodzicach i wychowawcach epoki telewizji i komputerów to ukształtowanie dziecka jako odpowiedzialnego za swoje czyny młodego człowieka. Aby nasze zadanie w przyszłości odniosło pozytywny skutek musimy dążyć do wzajemnego poznania się oraz uświadomienia sobie wspólnie praw i obowiązków względem siebie i innych. Wydaje mi się, że dążąc w tym kierunek jesteśmy w stanie osiągnąć kompromis, łącząc ze sobą jednocześnie prawa i obowiązki. Minęło dość czasu od końcaszkoła - szkoła, uniwersytet lub uniwersytet ... Każdy żyje własnym życiem, ktoś utrzymuje kontakt z kolegami z klasy i kolegami z klasy, a ktoś nie chce pamiętać lat szkolnych lub studenckich, ponieważ dorósł i stał się zupełnie inną miał miłe wspomnienia z a ktoś był "niebieskim pończoszeniem" w szkole i instytucie, a po ich ukończeniu otrząsnął się, zmienił się i stał się zupełnie inną osobą - udaną, piękną. A teraz, tylko z przesunięciem, pamięta, jak został znieważony lub wezwany. Jednak wszyscy ludzie, niezależnie od charakteru i wieku, są zjednoczeni jedną rzeczą - chcę powrócić do tych lat. Niektórzy, aby udowodnić środowisku, w jakim byli źli, a niektórzy po prostu chcą zanurzyć się w atmosferze lat szkolnych lub studenckich, kiedy nie było problemów, a lekkomyślność zapanowała. Jedyną szansą na to jest zgromadzenie się razem po tylu wieczoru spotkania absolwentów jest niemożliwy do przewidzenia, ale powinniście zapomnieć o wszystkich wyzwiskach i pamiętać tylko o wszystko poszło dobrze, potrzebujeszz góry, przynajmniej przez miesiąc, przemyśl cały scenariusz wieczoru spotkania absolwentów. Po pierwsze, musisz tworzyć identyfikatory z nazwiskami, aby nie dostać się w niezręczną pozycję, ponieważ dana osoba może zmienić się tak bardzo, że staje się nierozpoznawalna. Ponadto możesz wyszukać dziennik zajęć lub kursu w archiwach i wykonać apel. Będzie fajnie. Wieczorem koniecznie konieczny absolwent pismamusisz uwzględnić wspomnienia nauczycieli lub wykładowców o studentach i uczniach. Jednak najważniejszą kwestią, która pozwoli stworzyć scenariusz do zorganizowania wieczoru spotkania absolwentów, jest oczywiście muzyka. W tle muszą być piosenki z dzieciństwa, szkoły lub lat studenckich. Jeśli są jakieś filmy, możesz włączyć ekran. Scenariusz spotkania absolwentów stanie się szczególnyciekawe, czy każdy z nich może dzielić się wspomnieniami i mówić o tym, kim stał się dzisiaj i jak żyje. Pomoże to ludziom zapamiętać i spotkać się ponownie. Jeśli to możliwe, należy uwzględnić w scenariuszu wieczoru spotkanie absolwentów z pewną częścią, podczas której nauczyciele wystąpią. Dodatkowo, musisz przygotować piosenkę, aby zaśpiewać dla nich. Bez względu na miejsce spotkania - w restauracjiszkolna stołówka lub ktoś w domu. Należy jednak zwrócić uwagę na projekt sali lub sceny, ponieważ konieczne jest, aby ludzie mogli powrócić do atmosfery tamtych lat. Wszystko powinno być wzruszające, ekscytujące i interesujące. Scenariusz wieczornego spotkania absolwentów powinien być taki, aby mógł dotknąć duszy każdego. Główną rolą wieczoru, oczywiście,należy do lidera. W końcu zależy od niego, jak wszystko idzie. Pożądane jest, aby nie był to jeden z absolwentów, ponieważ absolwenci powinni dobrze się bawić, a nie myśleć o tym, co powiedzieć i kiedy. Zastanów się nad ciekawymi konkursami i grami. Na przykład, aby odgadnąć na szkolnym zdjęciu, kto jest kim, aby wymienić pamiętne daty. Ponadto można sprawdzić, w jaki sposób zachowana wiedza szkolna, zadawać pytania dotyczące geografii, arytmetyki, historii lub fizyki obecnych. Jeśli wieczorni absolwenci są obecni natychmiastkilka klas, następnie możesz wymyślić konkursy między nimi. Będą tu wszystkie konkursy - od przeciągnięcia liny po grę słowną. Najważniejsze - interesujący, niepowtarzalny i ducha rywalizacji. Bez względu na wieczór, scenariusz spotkaniaabsolwenci powinni być przemyślani w najdrobniejszych szczegółach. Pamiętaj, że jest to jedyna okazja, aby powrócić do atmosfery naiwności i niedbalstwa tamtych lat, ponieważ czasami chcesz odzyskać swoje dzieciństwo lub młodość przez co najmniej kilka godzin.

spotkanie absolwentów po latach scenariusz