Niedzielę Zwykłą A – MISERICORS – Codzienna aplikacja Miłosierdzia. Kategoria: homilia na 19. Niedzielę Zwykłą A. Kazanie na niedzielę 9 sierpnia 2020 – 19. Niedzielę Zwykłą A – o. Adam Szustak OP – CNN#193. Kazanie CNN o. Adama Szustaka OP na niedzielę 9 sierpnia 2020 – 19. Niedzielę Zwykłą (Rok A) – CNN Dlaczego Antoni z Padwy pięknie mówił, że chwila jest pełna, bo jest pełna Boga. Czas bez Boga jest pusty, nic nie warty, nie ma znaczenia. Jezus mówi: ten moment jest pełny Boga, pełny Jego królowania, Jego obecności, Jego władzy. Liczy się ten moment. I Apostołowie to fantastycznie wyczuwają – że «teraz» się liczy, że teraz Jeremiasz nazywa ich przeklętymi mężami podobnymi „do dzikiego krzewu na stepie; którzy nie dostrzegają szczęścia, gdy ono przychodzi, i wybierają miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną”. Na tym tle Jezus może już konkretnie ogłosić swoje błogosławieństwa i biada (przekleństwa). Iz 49, 3. 5-6. Sługa Boży światłością całej ziemi. Czytanie z Księgi proroka Izajasza. Pan rzekł do mnie: «Ty jesteś sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię». Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Zapraszamy do lektury i refleksji. XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA - ROK A. Czytania mszalne. PIERWSZE CZYTANIE. Pieśń o winnicy. Czytanie z Księgi proroka Izajasza. Chcę zaśpiewać memu przyjacielowi. pieśń o jego miłości ku swojej winnicy. Przyjaciel mój miał winnicę. Przez Chrystusa, naszego Zbawiciela przedstawmy Bogu nasze prośby. Prośmy za Kościół święty, aby stawał się dla dzisiejszego świata czytelnym znakiem obecności Królestwa niebieskiego na ziemi. Ciebie prosimy. Prośmy za Ojca Świętego, aby mógł głosić bez przeszkód Dobrą Nowinę o zwycięstwie Chrystusa nad grzechem. Może zacznę mówić dobre rzeczy, zamiast wytykać tylko słabe strony innych. Miłujcie waszych nieprzyjaciół, módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście się stali synami Ojca waszego, który jest w niebie (Mt 5, 44-45). Kazania-homilie: VII niedziela zwykła, Rok A. o. DzMxrQ1. Komentarze biblijne do czytań liturgicznych. Dzięki uprzejmości Oficyny Wydawniczej „Vocatio” i Księgarni św. Wojciecha ( które wyraziły zgodę na publikację fragmentów wydawanych przez nie pozycji, przedstawiamy czytelnikom cykl: „Zrozumieć Słowo”. Będziemy starali się ukazywać w nim fragmenty Pisma Świętego przewidziane w Liturgii w kontekście historycznym, kulturowym i teologicznym. Mamy nadzieję, że pomoże to czytelnikom w pełniejszym przeżywaniu spotkania z Chrystusem podczas Eucharystii oraz w coraz lepszym odczytywaniu skierowanego do nas Słowa Bożego i wprowadzaniu go w życie. Zapraszamy do lektury i refleksji. V NIEDZIELA ZWYKŁA - ROK C Czytania mszalne PIERWSZE CZYTANIE Powołanie Proroka Czytanie z Księgi proroka Izajasza W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana, siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł. I wołał jeden do drugiego: „Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały”. Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem. I powiedziałem: „Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów”. Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: „Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech”. I usłyszałem głos Pana mówiącego: „Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?”. Odpowiedziałem: „Oto ja, poślij mnie!”. Iz 6, Powołanie Izajasza (6,1-13). Opowiadanie o powołaniu umieszczone jest na początku zbioru, jakkolwiek nie na początku księgi. Ważnym celem opowiadania o powołaniu jest usprawiedliwienie w oczach współczesnych proroka jego nauczania, prawdopodobnie niepopularnego, i w odczuciu słuchaczy lekceważącego i Ozjasz umarł w 742 r. Jahwe jest przedstawiony jako król (por. w. 5), a nie jako bóstwo narodowe: jego władanie obejmuje całą ziemię (w. 3), a jego ręka ciąży nad własnym ludem (ww. 11-13).2. ”Serafiny”: jako przymiotnik znaczy „ognisty”, „płomienny", tutaj zostało użyte jako rzeczownik (albo z domyślnym „cherubiny”); chodzi o stróży niebieskiego dworu Jahwe, istoty mające postać, ale nie przypominające węży (jak nieraz twierdzono ze względu na użycie śārāp w Lb 21,6; Pwt 8,15; Iz 14,29; 30,6), mają one bowiem twarze, ręce i organy płciowe. ”zakrywał swą twarz”: Jako wyraz czci (Wj 3,6; 1 Krl 19,13). ”nogi”: Eufemistyczne określenie narządów seksualnych (por. 7,20).3. ”Święty”: Wołanie to może odzwierciedlać liturgię świątyni jerozolimskiej. Według Izajasza świętość Jahwe jest jego głównym przymiotem. Obejmuje ona doskonałość moralną, przede wszystkim jednak dotyczy transcendencji i wyjątkowości Boga. Chwała (kābôd) napełniająca całą ziemię jest prawdopodobnie czym innym niż „ognisty blask” P (por. Wj 40,34-35). Prawdopodobnie obejmuje ona królewską władzę Jahwe nad wszystkimi narodami, co ma znaczenie w kontekście kryzysu z lat ”dymem”: Wraz z drżeniem ziemi element ”jestem zgubiony”: Znaczenie niepewne; być może chodzi o to, że wizja wzywa do głoszenia, podczas gdy „nieczyste wargi” proroka stanowią przeszkodę, ”oczy moje oglądały”: Wyjaśnienie „biada mi”, wynikające z przekonania, że nikt nie może widzieć Boga i pozostać żywym (por. Wj 33,20; Sdz 13,22). W rzeczywistości Izajasz ma teraz szczególne prawo, by mówić o Bogu, a oczyszczenie warg (ww. 6-7) stanowi przygotowanie do powierzenia mu tego zadania (w. 9). „Wargi" - zarówno w przypadku ich grzeszności, jak i oczyszczenia - to sposób określenia stanu całej osoby (pars pro toto).8. ”Kto by Nam poszedł”: Kontekst zakłada zakończenie posiedzenia rady Jahwe (por. 1 Krl 22,19-23) i poszukiwania posłańca, który by zaniósł wiadomość o podjętej właśnie decyzji. Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001 :. 6,1. Chronologia. Król Ozjasz umarł przypuszczalnie w 739 przed Chr. Był to punkt zwrotny w historii tego okresu. W latach 740-738 przed Chr. asyryjski król Tiglat-Pileser III prowadził swoją pierwszą kampanię na zachodzie. Stanowiło to początek poważnego militarnego zagrożenia, które miało w końcu doprowadzić do upadku Północnego Królestwa Izraela, zniszczenia jego stolicy, Samarii (oraz wielu innych miast Judy i Izraela) oraz deportacji znacznej części żydowskiego społeczeństwa. Asyryjczycy przygotowywali się właśnie do ustanowienia wielkiego imperium, które dominowało na Bliskim Wschodzie przez ponad sto lat. Na temat dodatkowych informacji o panowaniu Ozjasza zob. komentarz do 2 Krn 26. 6,1. Tron. Centralną część przybytku, Święte Świętych, uważano za komnatę tronową Pana, logiczne jest więc osadzenie wizji w kompleksie świątyni. Arka Przymierza traktowana była jako podnóżek Jego tronu, otaczanego zwykle przez cheruby. Oczywiście, był to niewidzialny tron niewidzialnego bóstwa. Na temat dodatkowych informacji dotyczących tronu zob. komentarz do 2 Krn 3,10-13; 9,17-19. 6,1. Tren Jego szaty wypełniał świątynię. Hebrajskie słowo przetłumaczone jako "tren" w innych fragmentach (a przypuszczalnie również tutaj) oznacza rąbek/brzeg szaty. Mowa tu o bogato zdobionym, charakterystycznym brzegu szaty kapłańskiej (zob. komentarz do Wj 28,31-35). Brzeg szaty był znakiem pozycji społecznej kapłanów i królów. W ikonografii Bliskiego Wschodu bóstwa przedstawiane są w takich właśnie szatach. Brzeg szaty był zdobiony, do krawędzi przyczepiano też frędzle o długości 10-12 cm. Ogromne rozmiary bóstwa były rzeczą typową. Na przykład, w syryjskiej świątyni Ain Dara na kamiennych płytach u wejścia wyryto odciski stóp długości ponad 1 m. 6,2. Serafiny. Jest to jedyne miejsce w Piśmie Świętym, w którym ten byt nadprzyrodzony nazwany został serafinem. Wyrazem tym określano jednak również węże, które kąsały Izraelitów na pustyni, zaś prorok Izajasz dwukrotnie wspomina o latających wężach [BT: "smok skrzydlaty"] (Iz 14,29; 30,6). Ponieważ byty nadprzyrodzone mają często złożoną budowę (zob. komentarz do Rdz 3,24), są powody, by sądzić, że serafiny były skrzydlatymi wężami. Ponieważ hebrajski rdzeń sarap jest zwykle łączony ze słowem "palący", należałoby, być może, łączyć te stworzenia z ogniem. Literatura Bliskiego Wschodu dostarcza pewnego uzasadnienia dla tej hipotezy. Ogniste węże są dobrze znane w sztuce i literaturze egipskiej. Wąż, ureus, jest tam symbolem królewskiej władzy i autorytetu. Ozdabia koronę faraona i czasami przedstawiany jest ze skrzydłami (zwykle dwoma lub czterema). Często miewał też ręce, nogi lub ludzkie oblicze. Skrzydlate węże pojawiają się jako motyw dekoracyjny tronu Tutenchamona. Podczas prac wykopaliskowych prowadzonych na terenie Palestyny odnaleziono wiele pieczęci, które datuje się właśnie na ten okres, ozdobionych wyobrażeniem skrzydlatego ureusa. Wiemy więc, że motyw ten był znany Izraelitom. Mniej poświadczone jest wyobrażenie stworzenia o sześciu skrzydłach. Jednak na reliefie z Tell Halaf, prawdopodobnie z tego samego okresu, pojawia się postać o ludzkim kształcie z sześcioma skrzydłami. 6,4. Skutki odezwania się serafina. W tekstach akadyjskich oraz w Am 9,1 drżenie futryn lub nadporoży oznacza początek zniszczenia. Jeśli tak jest i tutaj, dym mógł być wynikiem działania niszczycielskich sił. Wołanie serafinów nie zostało jednak odebrane jako ostrzeżenie przed bliskim zniszczeniem (jako konsekwencją naruszenia świętości Bożej?). Przypuszczalnie lepiej rozumieć drżenie futryn i dym jako zjawiska towarzyszące teofanii. To samo hebrajskie słowo, którego użyto tutaj na oznaczenie dymu, pojawia się w Iz 4,5. 6,7. Oczyszczenie warg. W rytuałach mezopotamskich oczyszczenie warg jest symbolem oczyszczenia całej ludzkiej osoby. Uważano to za rzecz konieczną, szczególnie w przypadku kapłanów-wróżbitów, by mogli stanąć przed boską radą lub donieść o tym, czego byli świadkami. 6,7. Przebłaganie. Przekłady zmagają się z tym terminem hebrajskim [BT: "twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech"]. Na temat dodatkowych informacji zob. komentarz do Kpł 1,4. Ten sam czasownik pojawia się w akadyjskiej literaturze rytualnej na oznaczenie "zmycia" rytualnej nieczystości i jest stosowany w odniesieniu do oczyszczenia ust. W starobabilońskiej modlitwie wróżbiarz obmywa usta żywicą, przygotowując się do stanięcia przed zgromadzeniem bogów. W babilońskich zaklęciach ogień pełni rolę elementu oczyszczającego. Jeden ze zbiorów zaklęć nosi tytuł Szurpu ("Płonące") i jest związany z usunięciem przewinień rytualnych lub nieczystości. 6,8. Nam. Znany obraz tronu w niebie otoczonego członkami niebiańskiej rady pojawia się w tekstach ugaryckich (głównie z eposu Kereet), chociaż kananejska rada składała się z bogów wchodzących w skład panteonu. Innym przykładem jest inskrypcja Jahimila na murze budowli z Byblos (X w. przed Chr.) oraz na steli Karatepe z Azitawadda. W akadyjskim Enuma Elisz to właśnie zgromadzenie bogów wyznacza Marduka na największe bóstwo panteonu. Akadyjskie zgromadzenie składało się z pięćdziesięciu bogów, przy czym siedmiu wchodziło w skład wewnętrznej rady. W religii Izraelitów bogowie zastąpieni zostali przez anioły lub duchy - synów Bożych lub zastępy niebieskie. Komentarz Historyczno-Kulturowy do Biblii Hebrajskiej, John H. Walton, Victor H. Matthews, Mark W. Chavalas, Oficyna Wydawnicza "Vocatio", Warszawa 2005 :. PSALM RESPONSORYJNY Refren: Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu. Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich. Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku. Refren. I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność, bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę. Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, pomnożyłeś pomoc mojej duszy. Refren. Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie, gdy usłyszą słowa ust Twoich, i będą opiewać drogi Pana: „Zaprawdę, chwała Pana jest wielka”. Refren. Wybawia mnie Twoja prawica. Pan za mnie wszystkiego dokona. Panie, Twa łaska trwa na wieki, nie porzucaj dzieła rąk Twoich. Refren. Ps 138, Ps 138. Indywidualny psalm dziękczynny. Struktura: ww. 1-3 (dziękczynienie za ocalenie); ww. 4-6 (modlitwa, by wszystkie narody uznały Jahwe); ww. 7-8 (wyrażenie ufności). 2a. Łaskawość Jahwe tworzy temat ramowy psalmu (por. w. 8).3. Po niewielkiej zmianie czasownika hebr. tekst brzmi: „Rozszerzyłeś moje gardło (swoją) mocą”. Wyrażenie idiomatyczne może oznaczać ocalenie przez Boga psalmisty z udręki, opisanej jako niemożność swobodnego oddychania. Może także sugerować otwarcie lub „rozwarcie" gardła psalmisty, by mógł wielbić (w. 1 i 2) i modlić się (w. 3). Por. Ps 51, Znaczenie tych wersetów najlepiej oddaje tryb życzący: „Niech wszyscy królowie...”. Psalmista „sławi” Jahwe i „dziękuje” mu w w. 1; tutaj wzywa wszystkich władców, by czynili podobnie, ”posłyszą słowa ust Twoich”: Lepsze tłumaczenie: „przestrzegają słów ust Twoich”.5b-6. „Chwała” Jahwe jest niekiedy łączona z jego niezrównanym wyniesieniem (Ps 57, 113,4; 148,13). Ze swego wywyższonego miejsca Jahwe widzi wszystkie rzeczy, niskie i wysokie. Tłumaczenie: Jakże wywyższony jest Jahwe - widzi głębokości (poniżej)! Dostrzega wysokości z oddali są (poniżej niego)!". Por. Ps 113,5-6. 7. Por. Ps 23,4. Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001 :. DRUGIE CZYTANIE Świadectwo Pawła o zmartwychwstaniu Chrystusa Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem. Chyba żebyście uwierzyli na próżno. Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim Apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi. Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną. Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wyście uwierzyli. 1 Kor 15,1-11 Niektórzy Koryntianie wiedli spory na temat przyszłego zmartwychwstania wierzących, nie wątpili jednak w zmartwychwstanie Jezusa, był to bowiem fakt pewny i stanowił fundament ich wiary. Paweł wskazuje jednak na jego silny związek z przyszłym zmartwychwstaniem wierzących (1 Kor 15,12-14). 1-2. Paweł stosuje tutaj tradycyjną metodę argumentacji, wychodząc od przesłanki, co do której wszyscy się zgadzają. Koryntianie muszą przyjąć Ewangelię, dzięki której się nawrócili (zob. też 1 Kor 2,1-5; Ga 3,2-5). 1. ”Ewangelię”: Podstawę Pawłowej odpowiedzi stanowi wiara Kościoła w zmartwychwstanie Jezusa. Ponieważ Chrystus naprawdę powstał z martwych, nie jest już ono jedynie teorią dotyczącą życia po śmierci. 2. Wielka zwartość tekstu sprawia, że trudno dokładnie poznać jego znaczenie; proponowano przynajmniej sześć różnych hipotez. ”jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem”: Ważne jest precyzyjne użycie Pawłowej formuły. 3. Słowa „przekazałem wam... co przejąłem" należą do terminologii, którą badacze określają mianem „przekazywania tradycji": żydowscy nauczyciele przekazywali swe nauki uczniom, którzy z kolei powierzali je własnym następcom. Uczniowie mogli robić notatki, jednak przede wszystkim musieli zapamiętywać wypowiedzi mistrzów, a byli w tym zręczni. Zapamiętywanie przekazywanych nauk było główną cechą starożytnego kształcenia. Tradycje przekazane w pierwszym pokoleniu były szczególnie wierne. W takich fragmentach jak 1 Kor 15,3-5 lub 1 Kor 15,3-7 owe tradycje mogą być nawet dosłownymi cytatami. Fakt, że Jezus umarł za nasze grzechy „zgodnie z Pismem" może się odnosić zwłaszcza do Iz 53, 3a. ”Przekazałem”: Wprowadzenie do wyznania wiary, które Paweł otrzymał i przekazał dalej. 3b-5. Nic nie potwierdza hipotezy, że najdawniejsze wyznanie wiary było przekładem z języka semickiego, jednak niemal na pewno powstało we wspólnocie palestyńskiej. Paweł wstawił do tekstu potrójne kai hoti, „że". 3b. ”że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy”: Interpretowanie śmierci Jezusa w kategoriach Iz 53,5 mogło być powtórzeniem słów samego Jezusa. 4. Wzmianka o pogrzebie zakłada pusty grób po zmartwychwstaniu, ponieważ z definicji „zmartwychwstanie” oznacza nowe życie w ciele. Palestyńskie źródła żydowskie, którymi Paweł dysponował, nie mogły inaczej tego rozumieć. W przeciwieństwie do Ewangelii, Paweł nie wspomina o pustym grobie, bowiem wypowiedzi świadków dostarczają mocniejszych dowodów na to, co stało się z Jezusem (l Kor 15,5-8). Słowo „Pismo” odnosi się przypuszczalnie do różnych tekstów, takich jak Ps 16 i Iz 53,12. Jeśli słowa „(zmartwychwstał) trzeciego dnia” dotyczą także stwierdzenia „zgodnie z Pismem”, to być może zawierają aluzję do Oz 6,2, Jon 1,17 lub innych tekstów, chociaż Paweł mógł je dodać jedynie po to, by po prostu powiedzieć - zgodnie z żydowskim zwyczajem - że Jezus został wskrzeszony zanim „zaznał grobu” (Ps 16,10). ”że został pogrzebany”: Pogrzeb miał być gwarancją rzeczywistej śmierci, ”że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem”: Jedyna wyraźna aluzja zawarta w tekście odnosi się do Oz 6,2, jednak późna tradycja żydowska uznawała trzeci dzień za dzień zbawienia. 5. Chociaż w starożytnym prawie ceniono argumenty, które odwoływały się do prawdopodobieństwa, zeznania naocznych świadków uważano za bardziej wartościowe. Powiadano, że starożytne epifanie (objawienia) bogów lub duchów były poświadczone przez naocznych świadków, ci jednak zwykle od dawna już nie żyli. (Epifanie bogów w czasach późniejszych często odnoszą się do snów lub działań nadprzyrodzonych. Ceremonia inicjacji w religiach misteryjnych w Eleusis mogła mieć swój punkt kulminacyjny w jakimś ekstatycznym spotkaniu z bóstwem, lecz i takie wydarzenia różnią się istotnie od historycznych, nieoczekiwanych, masowych objawień, które Paweł tutaj opisuje.) Liczne, różnorodne i masowe objawienia - takie jak wymienione w 1 Kor 15,6 - których prawdziwości broniła prześladowana grupa wyznawców, nie miały sobie równych w starożytności. Skoro zmartwychwstanie z definicji oznaczało nowe życie w ciele, chrześcijan zaś nie prześladowanoby jedynie za to, że widzieli ducha (większość starożytnych wierzyła w duchy), przeto twierdzili coś, czego nikt inny nie głosił. Słowo „ukazać się” było w starożytności używane zarówno na oznaczenie widzeń, jak i faktycznych przypadków pojawienia się (często Boga lub aniołów). Zgodnie jednak z definicją zmartwychwstania przyjmowaną przez wszystkich Żydów, szczególnie w tradycji palestyńskiej, którą Paweł tutaj cytuje, apostoł musi mieć na myśli zjawienie się Jezusa w dosłownym tego słowa znaczeniu. Kefas to aramejska forma imienia Piotr. ”ukazał się”: Czasownik ōpthē należy odczytywać nie w stronie biernej, lecz zwrotnej. Akcent pada na inicjatywę Jezusa, nie zaś na subiektywną świadomość obdarowanych. 6. Celem Pawłowego powołania się na żyjących świadków jest skłonienie czytelników, by sprawdzili fakty, które przytacza, jeśli wątpią w jego słowa. Możemy spokojnie wykluczyć sugestię, jakoby pojawienia się Zmartwychwstałego były halucynacją zbiorową, gdyż przywidzenia, w których pojawiła się osoba o weryfikowalnych cechach fizycznych nie miały przedtem miejsca w historii. (Gdyby takie dowody dotyczyły jakiejś wojny lub innego wydarzenia historycznego, odnośnie do których często wystarcza nam słowo jednego autora, nikt nie pomyślałby dzisiaj o zaprzeczaniu im. To, że niektórzy uważają te dowody za niewystarczające, by wykazać historyczność zmartwychwstania, może wskazywać raczej na ich własne uprzedzenia dotyczące istnienia Boga lub Jego działania w Jezusie.) Wyjaśnienia Pawła podkreśla, że naoczni świadkowie nadal żyją i można ich zapytać. Tekst nie jest dubletem wydarzeń Pięćdziesiątnicy. 7. Słowo „(wszystkim) apostołom” odnosi się wyraźnie do większej grupy niż „Dwunastu" (1 Kor 15,5); zob. komentarz do 1 Kor 12,29-30. ”Jakubowi, później wszystkim apostołom”: Tradycyjny fragment, wstawiony tutaj przez Pawła, stanowiący przejście do osobistych doświadczeń. Podobnie jak Paweł, Jakub, „brat Pański" (Ga 1,19), nie był uczniem Jezusa (por. Dz 1,21-22). Ukazanie się Jezusa Jakubowi zostało opisane w Ewangelii Hebrajczyków 7 (HSNTA 1. 165). 8. Określenie „poroniony płód” (oznacza zwykle martwy płód (na skutek aborcji lub naturalnego poronienia). Paweł może określać siebie mianem upośledzonego w porównaniu z innymi apostołami (1 Kor 15,9) - w jakiś sposób deprecjonuje samego siebie. Wyrażenie to może oznaczać, że narodził się w niewłaściwym czasie (tutaj raczej po czasie, nie przedwcześnie) i nie był świadkiem pierwszych epifanii zmartwychwstałego Jezusa. Inni komentatorzy sugerowali, że Paweł został wybrany w łonie matki, jednak podjęte przez niego prześladowanie Kościoła niweczyło ten cel, powodując, że do czasu nawrócenia był jak poroniony płód. ”jako poronionemu płodowi”: Prawdopodobnie obraźliwe określenie używane przez przeciwników Pawła, którzy wyśmiewali się z jego wyglądu fizycznego (2 Kor 10,10) i zaprzeczali jego apostolstwu (1 Kor 9,1-18). 9-11. Grecy nie mieli nic przeciwko chlubieniu się, pod warunkiem, że nie było ono zbyt ostentacyjne. Pobożny Żyd powinien dziękować Bogu za swoją dobroć i za zajmowaną pozycję. W judaizmie i w większości starożytnych religii wierzono, że za grzech spotka kara. Paweł wierzy, że Bóg nagrodzi go pomimo grzechów, ponieważ go kocha. 10. ”pracowałem więcej od nich wszystkich”: Uwaga polemiczna, będąca aluzją do sprawy, którą się zajmował w 9,1-18. Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001 :. Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu, Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000 : ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. Mt 4,19 EWANGELIA Zostawili wszystko i poszli za Jezusem Zdarzyło się raz, gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret, że zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu, rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”. A Szymon odpowiedział: „Mistrzu, przez całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci”. Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim. Łk 5,1-11 Pozytywna reakcja na Jezusowe orędzie o królestwie Bożym (5,1-11). Fragment ten zawiera cztery ważne punkty, które są wzajemnie powiązane. (1) Pozytywną reakcję Piotra na osobę Jezusa - oprócz pozytywnej odpowiedzi Jakuba i Jana, jest to pierwsza tego typu reakcja w Łk. Mieszkańcy Nazaretu odpowiedzieli wrogością na zwiastowanie obietnicy i wypełnienia (4,31-43). (2) Po tym jak w 4,16-44 wyjaśnił już, co zawierało się w Jezusowym zwiastowaniu królestwa Bożego, Łukasz opowiada, jak Piotr stał się jego pomocnikiem w głoszeniu królestwa oraz jak Jezus wezwał Piotra, Jakuba i Jana, by naśladowali jego styl życia. Ich odpowiedź na zaproszenie Jezusa miała totalny charakter - dla niego porzucili wszystko. (3) W opowiadaniu tym, szczególnie w 5,10, Łukasz wykonuje pierwsze pociągnięcia pędzlem, malując pozytywny, wyrażający głębokie uznanie portret Piotra. (4) Piotrowy sukces misyjny, podobnie jak udany połów, nie był jego zasługą, lecz Pana. W 5,1-11 widać wiele śladów pracy redakcyjnej Łukasza. Jako wstępem do historii (5,1-3) posłużył się tekstem Mk 4,1-2. Materiał do 5, czerpie Łukasz ze źródła kryjącego się za J 21,1-11. Materiały do 5,10a czerpie z Mk 1,19, zaś do 5,11 z Mk 1, Pobieżne porównanie Łk 5,1-11 z Mk 1,16-20 ukaże wyjątkowość Łukaszowej wersji opowieści. Podobnie jak dawne zajęcie Mojżesza (pasterza), Dawida (dowódcy wojskowego) i Józefa (administratora), zawód uczniów (rybacy), dostarczył im wiedzy pomocnej w wykonaniu nowego Zob. Mk 4,1-2 w kontekście przypowieści, których Jezus używał w zwiastowaniu. Sieci wymagały płukania, gdyż mogły w nie wpadać nie tylko ryby nadające się do jedzenia. Ryby jadalne, żyjące w jeziorze Galilejskim (Jeziorze Genezaret), to różne odmiany karpia. Józef Flawiusz pisze, że w Jeziorze Galilejskim występowało kilka gatunków ”słowa Bożego”: Zwrot ten pojawia się 14 razy w Dz (np. 4,31; 13,7) i odnosi się ogólnie do chrześcijańskiego przesłania. Łącząc to określenie z nauczaniem Jezusa Łukasz „umieszcza korzenie nauczania wspólnoty chrześcijańskiej w nauce samego Jezusa” (FGL 565). W 4,31-39 Łukasz akcentował moc słów ”dwie łodzie”: We fragmencie 5,4-11 Łukasz koncentruje się na Szymonie Piotrze, lecz w tle zawsze znajdują się jego towarzysze, gotowi do pomocy. Zob. lm. czasowników w 5, Rybacy, którzy zostali tutaj opisani, należeli do klasy średniej - Brzeg jeziora spełniał funkcje akustyczne podobne do amfiteatru - oddalenie się nieco od tłumu i przemawianie z wody powodowało, że głos Jezusa był lepiej słyszalny. ”Szymona”: Aż do 6,14 pierwszy uczeń powołany przez Jezusa nosi to właśnie imię. Łukasz miał głęboki szacunek dla Szymona Piotra, opisując go jako założyciela pierwszego Kościoła przedstawionego w Dz. Oprócz wzmianki w 5, tylko Łk - jako jedyna Ewangelia synoptyczna - zawiera modlitwę Jezusa o Piotra (22,31-32) i opis ukazania się Zmartwychwstałego Piotrowi ( 24,34). Łukasz usuwa negatywne uwagi na temat Piotra zawarte w Mk 8,32-33 i 14,374-9. Fitzmyer wskazuje na jedenaście podobieństw i siedem rozbieżności między Łk 5,4-9 a J 21,1-11. Wydaje się, że zarówno Łk 5,4-9-10b i J 21,1-11 stanowią niezależne świadectwa o powielkanocnym ukazywaniu się Jezusa Piotrowi. Jan tworzy własną tradycję, wprowadzając umiłowanego ucznia. W swojej relacji o ziemskiej działalności Jezusa i powołaniu pierwszych uczniów Łukasz przekształca opowieść o tym, jak po cudownym połowie ryb Piotr rozpoznaje Pana, w pojednanie się Piotra z Jezusem po zaparciu się go oraz w powołanie go po zmartwychwstaniu Pana na głowę Posłuszeństwo Piotra jest wzorowe - rybak mógł uznawać autorytet rabina w sprawach religii, nie musiał go jednak słuchać w dziedzinie, na której sam się znał, tj. łowieniu ryb. Rybacy zastawiali nocą niewody, dzięki czemu powinni złowić więcej ryb niż w sposób, który wskazał Jezus w Łk5. Źródła podają, że na Jeziorze Galilejskim lepiej było łowić ryby w nocy niż w dzień. Rano złowione ryby sprzedawano na Pomnożenie przez Jezusa żywności i zwierząt ma precedens w Starym Testamencie (np. żywności - Wj 16,13; 2 Krl 4, zwierząt -Wj 8, 10,13).7. Ponieważ koszt sprzętu rybackiego był wysoki, rybacy zakładali zwykle spółki. Czasami rodziny prowadziły wspólną działalność, by zwiększyć zyski. Wiemy o innych spółkach rybackich z obszaru starożytnej Palestyny, nie dziwi wiec, że Szymon i Andrzej prowadzili działalność wspólnie z rodziną Zebedeusza (Łk 5,10). Rybacy posiadający kilka lodzi mogli zapuszczać większe sieci od tych, którzy mieli tylko jedną łódź. Później zawartość sieci wrzucano do łodzi lub wyciągano je na Mojżesz, Gedeon i Jeremiasz czuli się przytłoczeni swym powołaniem. Wymówka Piotra przypomina jednak szczególnie te, której użył prorok Izajasz (Iz 6,5), pasuje też do innych typowych dla Łukasza akcentów (Łk 5, Kontynuując opowiadanie Łukasz sięga do Mk 1, Słowa „ludzi będziesz łowił” mogą być aluzją do dwóch tekstów ze Starego Testamentu (Jr 16,16; Ha 1,15), przekształcających obraz bliskiego sądu w obraz rychłego wybawienia przed nim. Przypuszczalnie Jezus zmienia jednak jedynie ich rybackie zajęcie, podobnie jak Bóg uczynił Mojżesza i Dawida „pasterzami” swojego ludu. ”odtąd”: Ten Łukaszowy zwrot pojawia się w 1,48; 12,52; 22, i Dz 18,6. Słowo to oznacza początek nowego okresu zbawienia, ”ludzi będziesz łowił”: Tłumaczenie to stanowi próbę uchwycenia niuansu znaczeniowego kryjącego się w dziwnym Łukaszowym czasowniku zōgrōn. W starożytności łowienie ryb miało wiele znaczeń. Nawiązując do grecko-rzymskich tradycji Łukasz wskazuje na znaczenie tego symbolu, które było wykorzystywane przez nauczycieli przyciągających do siebie uczniów i dzięki swojemu wykształceniu zmieniających ich życie. W tym rozumieniu podkreśla się element przynęty. Piotr będzie łowił ludzi na przynętę Bożego słowa, udzielając im w ten sposób nowego życia. Natomiast podkreślając wodę -element występujący w tym symbolu - wpędzilibyśmy się w kłopoty, okazałoby się bowiem, że Piotr czyni ludziom coś złego, analogicznie do losu, wyciągniętej z wody ryby Ludzie, którzy połknęli przynętę nie zostali zabici, lecz pozyskani dla nowych Rybacy osiągali dochody większe od przeciętnych (nawet jeśli mieli zły nocny potów - Łk 5,5), tak wiec porzucenie pracy było wyrazem całkowitego oddania, mogło bowiem niekorzystnie zmienić ich sytuację materialną. ”wszystko”: Ta Łukaszowa redakcja jest zgodna z 5,28; 12,33; 14,33; 18,18-23. ”poszli za Nim”: Piotr Jakub i Jan - towarzysze podróży Jezusa - poświęcili samych siebie Jego przesłaniu i przeznaczeniu. Katolicki Komentarz Biblijny, prac. zbiorowa, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2001 :. Historyczno Kulturowy Komentarz do Nowego Testamentu, Craig S. Keener, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2000 : Niełatwo oderwać się od siebie Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim. Łk 5, 1-11 „I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim” (Łk 5, 11). „Sam brak rzeczy nie ogołaca duszy, jeśli ona w dalszym ciągu ich pożąda” (św. Jan od Krzyża). Gdyby tamtego dnia nad brzegiem jeziora apostołowie rzeczywiście pozostawili wszystko, nie opuściliby Jezusa w Ogrójcu. Gdyby naprawdę wyrzekli się wszystkiego, nie doszłoby do tylu nieporozumień i spięć między nimi a Jezusem w ciągu prawie trzech lat bycia razem. Słowem, gdyby moment powołania na ucznia oznaczał automatyczną przemianę człowieka, chrześcijaństwo nigdy nie zostałoby nazwane drogą. „Wszystko” w dzisiejszej Ewangelii nie oznacza bowiem „wszystkiego”. W tekście greckim pojawia się słowo „hapanta” – „wszystkie”, co w kontekście wyraźnie odnosi się do łodzi i sieci. Św. Łukasz nie wspomina nawet o rodzinie. Apostołowie pod wpływem spotkania z Jezusem zrobili pierwszy i ważny krok, trudny do zrozumienia po ludzku. Porzucili dotychczasową pracę i swój majątek. Zdobyli się już na wiele. I nie uczynili tego z kaprysu, sami z siebie, lecz pociągnął ich sam Jezus. Jednak decydując się, aby pójść za Nim, wprawdzie wypuścili z rąk sporo, ale zabrali ze sobą własne pomysły na życie, wyobrażenia, oczekiwania, pożądliwości, gwałtowne charaktery, słabości, przyzwyczajenia oraz wiele innych wad i przypadłości, charakterystycznych dla każdego człowieka. Tego wewnętrznego świata przywiązań, pragnień i potrzeb, którego kurczowo się trzymamy, nie porzuca się tak łatwo jak rzeczy materialnych. Dlatego Ewangelie nie ukrywają, że największym problemem w kształtowaniu uczniów nie były łodzie i sieci, lecz ich myślenie, ambicje, męskie rywalizacje, zapędy do siłowych rozwiązań, porównywanie się, w końcu lęk i tchórzostwo, kryjące się za parawanem pozornego bohaterstwa. Zwykła ludzka słabość i nieświadomy opór wobec Boga. Wiemy z jaką cierpliwością, a czasem także z irytacją, Jezus próbował powoli ich urabiać, przekonywać, upominać i korygować. Ta formacja szła jak po grudzie i nie zawsze z imponującym skutkiem, ale Chrystus nie poddawał się. Nawet podczas ostatniej uczty paschalnej, uczniowie nadal nie rozumieli, co Jezus do nich mówi. Zdążyli się przy tym pokłócić o to, kto z nich jest największy. Ciągle marzyli o wielkości i potędze według miary ludzkiej. Kierowali się bardziej logiką tego świata niż tym, co mówił do nich ich Nauczyciel. Nie dopuszczali do siebie, że będzie cierpiał i umrze w okrutny sposób. Nadawali na innych falach, zamknięci w swoim świecie „niekompatybilnym” ze światem Jezusa, czyli królestwem Bożym. Wobec powyższego, zadziwia mnie nieraz jak ochoczo romantyzujemy scenę powołania uczniów nad jeziorem, chociaż sam Chrystus powiedział, że nie przyszedł wzywać „sprawiedliwych, lecz grzeszników”. Nie tych, którzy są zdrowi, lecz tych, którzy się źle mają. Idealizowanie apostołów przyjmuje postać co najmniej dwóch błędów. Po pierwsze, rezygnację z pewnych dóbr, by pójść za Jezusem, zawęża się głównie do księży i osób konsekrowanych. W oparciu o scenę powołania pierwszych uczniów często pokazuje się księdza, zwłaszcza na kazaniach prymicyjnych, jako tego, który wszystko poświęcił dla Chrystusa i, w przeciwieństwie do pozostałych wiernych, zdobył się na ogromną ofiarę. Niestety, to pobożne życzenie. Owszem, kandydat do kapłaństwa zrezygnował z małżeństwa i rodziny, ale przestąpił próg seminarium z całym ludzkim i duchowym inwentarzem. Z chwilą święceń nie osiąga stanu doskonałości równej aniołom. Wstąpienie do seminarium czy do zakonu to początek żmudnej drogi oczyszczania z wszelkiego rodzaju przywiązań, upodobań i egoizmu, której święcenia lub wieczyste śluby nie zamykają, chyba że zamknie ją sam zainteresowany. Drugi błąd wiąże się ściśle z pierwszym. Wbrew pozorom i klerykalnym interpretacjom wewnętrzne wyrzekanie się siebie i, jeśli trzeba także dóbr materialnych, nie dotyczy tylko księży, lecz wszystkich uczniów. I nie tylko rzeczy, lecz wewnętrznych przywiązań. Do nieba wejdą ci, których Duch Święty najpierw wewnętrznie oczyści i zasieje w nich cnoty. Jeśli nie na ziemi, to po śmierci. Moment powołania, czyli w przypadku wszystkich wierzących przyjęcie chrztu świętego, zapoczątkowuje powolne przeobrażanie w Chrystusa. Istotną i chyba najtrudniejszą częścią tego procesu jest jego negatywna strona: odrywanie się od siebie, od swojego egoizmu. Rozrywanie naszych nieuporządkowanych więzów to proces długofalowy, bolesny, pełen zakrętów, wewnętrznych konfliktów i ciemności. Nie każdy odpowiada na to wezwanie, niezależnie od tego, czy jest księdzem, zakonnikiem czy małżonkiem. Mocno zżywamy się z logiką, która kieruje naszym światem. Św. Jan nazywa ją „przyziemną miłością”, ale jednak miłością, daną przez Boga. Nie ma nic złego w tym, że człowiek dba o swoje życie, zabiega o ludzką sprawiedliwość i zaspokojenie swoich potrzeb i nie chce być skrzywdzony, To jednak etap wstępny. Bóg chce nas „podnieść na wyższy stopień miłości”, który objawił sam Jezus i według niego żył. Wolność w stosunku do rzeczy materialnych to zaledwie pierwszy stopień duchowego „oderwania się”. Jak tu pójść dalej, skoro często nie potrafimy wykonać nawet tego kroku? Wszyscy: duchowni i świeccy. Paradoks polega na tym, że bardzo trudno o duchowe ubóstwo, czyli wyzbycie się kontroli nad swoim życiem i zgodę na realizację Bożego planu w naszym życiu, jeśli nie jesteśmy zdolni do jakiejś formy ubóstwa, a przynajmniej do wolności, wobec tego, co posiadamy. Dopiero gdy nieco oderwiemy się od tego, w czym za bardzo pokładamy nadzieję, zaczynamy widzieć, jak bardzo przywiązani jesteśmy także do rzeczy niewidzialnych, choć stworzonych: władzy, opinii innych na nasz temat, chęci panowania nad swoim życiem, działania, aby zdobyć uznanie, destrukcyjnego indywidualizmu, narcyzmu, wszystkowiedzy, perfekcjonizmu. I, jak słusznie twierdzi św. Jan od Krzyża, ubóstwo materialne nie oznacza automatycznie, że stajemy się wolni i nieprzywiązani. Możemy bowiem wyzbywać się rzeczy i przyjemności, żyć nadzwyczaj skromnie, a nawet praktykować posty i dużo się modlić, kierując się niewłaściwą motywacją, np. żeby inni zobaczyli nasze pozorne postępy, pobożność, dyscyplinę i okazali nam z tego powodu podziw. Decyduje więc wewnętrzne nastawienie, a nie tylko to, co widać na zewnątrz. Często bardziej krępują nas więzy z dobrami niewidzialnymi niż z widzialnymi. Rzecz jasna, należy jeszcze doprecyzować, że inaczej wyrzeczenie się przywiązań realizuje się w życiu księdza, a inaczej w życiu małżonków czy osoby samotnej. Łączy nas jednak to, że sami nie oczyścimy się z tego, co oddziela nas od Boga i przykleja do stworzeń. Często jest nam z tym w miarę dobrze. Tylko świadome pójście za Jezusem, wiedząc że zawsze pozostaniemy niedoskonali oraz pozwolenie, aby Duch Święty „urabiał” nas podczas modlitwy, sakramentów i cierpienia, może nas stopniowo przygotować do „zostawienia wszystkiego” dla Pana. Dariusz Piórkowski SJ O drabinie i mrówce 1 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Oby Bóg nas zaskoczył 2 Niedziela Adwentu Więcej Historia niejednej wątpliwości 3 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Kazanie co miało być tylko o radości 3 niedziela Adwentu mp3 Więcej Bosko-ludzka reakcja na problem 3 Niedziela Adwentu Więcej Bóg rodzi się w trudnościach 4 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Również o zabieganej Maryi 4 niedziela Adwentu mp3 Więcej Marka wody chrzcielnej Chrzest Pański mp3 Więcej Muszę zrezygnować 2 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej O uprzedzeniach 3 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Straty i zyski z uzdrowienia 4 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Nie bój się uczciwości 3 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Parę myśli o pasterzach 4 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Po co jest pasterz? 4 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Realny problem Kościoła 5 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Dla załamanych? 6 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Trzy marzenia 7 Niedziela Wielkanocna Więcej Trójca wzorem wspólnoty Niedziela Najświętszej Trójcy mp3 Więcej 3 słowa i 3 wnioski 2 Niedziela zwykła mp3 Więcej O jedności nie tylko chrześcijan 2 Niedziela zwykła mp3 Więcej O co chodzi z tą jednością? 3 Niedziela zwykła Więcej Kościół a polityka 3 Niedziela zwykła mp3 Więcej Kazanie przeciw laikom? 4 Niedziela zwykła mp3 Więcej Między Hammurabim a Golgotą 7 Niedziela zwykła mp3 Więcej Dlaczego nie martwiłem się w stanie wojennym? 8 Niedziela zwykła mp3 Więcej Najlepsze kryterium 9 Niedziela zwykła mp3 Więcej Nie bójcie się ludzi 12 Niedziela zwykła Więcej Myśląc o Polsce 12 Niedziela zwykła mp3 Więcej Rodzaje ludzi 13 Niedziela zwykła mp3 Więcej O złu - spojrzenie dwóch płaszczyzn 16 Niedziela zwykła mp3 Więcej Kto tu rządzi? 21 Niedziela zwykła Więcej Dlaczego musi zmartwychwstać? Wielkanoc mp3 Więcej Co darował nam Pan? 24 Niedziela zwykła Więcej Wartość i sprawiedliwość 25 Niedziela zwykła mp3 Więcej Drogocenna perła wiary 25 Niedziela zwykła Więcej Pięć setów boju o logikę przypowieści 25 Niedziela zwykła mp3 Więcej Dwie linie napięcia 26 Niedziela zwykła mp3 Więcej Amplituda, faktor i nieotarte łzy 28 Niedziela zwykła mp3 Więcej Pozytywy niełatwej Ewangelii 28 Niedziela zwykła mp3 Więcej Wykorzystać wroga 29 Niedziela zwykła mp3 Więcej Tylka ta droga ma sens 30 Niedziela zwykła mp3 Więcej Dlaczego zakopał? 33 Niedziela zwykła mp3 Więcej Ostatecznie chodzi o uczynki 1 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Kazanie o zwierzętach 2 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Z czego się cieszyć? 3 Niedziela Adwentu mp3 Więcej Po co Jezus się ochrzcił? Chrzest Pański mp3 Więcej Trzy dobre słowa 3 Niedziela zwykła mp3 Więcej Bóg w centrum 2 Niedziela zwykła mp3 Więcej Jeszcze raz o pomaganiu biednym 5 Niedziela zwykła mp3 Więcej O trzech przeboskich darach 6 Niedziela zwykła mp3 Więcej Bóg wierzący w człowieka 7 Niedziela zwykła mp3 Więcej Nie przyjmować się (materią) 8 Niedziela zwykła mp3 Więcej Krótka synteza cierpienia 2 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Krótka synteza wiary 3 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Krótka synteza grzechu 4 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Priorytety, organizacja i godność 5 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Trzy myśli z ostatniego tygodnia Wniebowstąpienie Pańskie mp3 Więcej Trzy pytania w dzień Trójcy Trójcy Świętej mp3 Więcej Jak do tego doszło? Zesłanie Ducha Świętego mp3 Więcej Miłość bezwarukowa 11 Niedziela zwykła Więcej Ile człowiek może dać Bogu? 13 Niedziela zwykła mp3 Więcej Córka, Duch i Przyjdźcie 14 Niedziela zwykła mp3 Więcej Musi być różnie ale będzie lepiej 15 Niedziela zwykła mp3 Więcej Jeszcze raz o miłości 23 Niedziela zwykła mp3 Więcej Szczegóły przebaczenia 24 Niedziela zwykła mp3 Więcej Pierwsza jest prawda 26 Niedziela zwykła mp3 Więcej Wszystko w jednej przypowieści 27 Niedziela zwykła mp3 Więcej Między władzą a religią 29 Niedziela zwykła mp3 Więcej Jak osiągnąć mądrość? 32 Niedziela zwykła mp3 Więcej Między przedsiębiorczością a ubóstwem 33 Niedziela zwykła mp3 Więcej Problemy z Ewangelią o Sądzie Chrystusa Króla mp3 Więcej Co nas odciąga od Świętej Rodziny? Niedziela Świętej Rodziny mp3 Więcej Przede wszystkim wybrani Niedziela Chrztu Pańskiego mp3 Więcej Nie wszystko jest takie proste 2 Niedziela Zwykła mp3 Więcej Judasz światłem świata? 5 Niedziela zwykła mp3 Więcej Między chęcią a rozumem 6 Niedziela zwykła mp3 Więcej O miłości i autorytetach 7 Niedziela zwykła mp3 Więcej Trud i cisza 2 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Z czego się cieszyć? 4 Niedziela Wielkiego Postu mp3 Więcej Pasterz niesprawiedliwego cierpienia 4 Niedziela Wielkanocna mp3 Więcej Kłopoty z pomaganiem 5 Niedziela wielkanocna mp3 Więcej Niebo Ewangelii Wniebowstąpienie Pańskie mp3 Więcej Jak za zamkniętymi drzwiami Zesłanie Ducha Świętego mp3 Więcej Parę myśli o Trójcy Trójcy Przenajświętszej mp3 Więcej Dwojakie Ciało Chrystusa Boże Ciało mp3 Więcej Cztery sposoby na grzeszników 11 Niedziela zwykła mp3 Więcej Gdy człowiek boli 12 Niedziela zwykła mp3 Więcej Ogóły i szczegóły 16 Niedziela zwykła mp3 Więcej Kilka cech dobrego szefa 21 Niedziela zwykła mp3 Więcej Dlaczego z Bogiem jest ciężko? 22 Niedziela zwykła mp3 Więcej Dlaczego nie upominamy? 23 niedziela zwykła mp3 Więcej Życie rodzi się z przebaczenia 24 Niedziela zwykła mp3 Więcej Żyj swoim denarem 25 Niedziala zwykła mp3 Więcej To wszystko z braku miłości 27 niedziela zwykła mp3 Więcej Nie bój się 28 niedziela zwykła mp3 Więcej Pomyślmy o śmierci 32 Niedziela zwykła mp3 Więcej Zdamy sprawę również z pieniędzy 33 Niedziela zwykła mp3 Więcej 31 stycznia 2021 Dobra Nowina to seria coniedzielnych rozważań Ewangelii w formie podcastów, przygotowywanych przez ks. Roberta Młynarczyka, wikariusza parafii św. Barbary w Libiążu, katechetę i dekanalnego duszpasterza młodzieży. Zapraszamy w każdą niedzielę o godz. na kanał YouTube i Spotify Archidiecezji Krakowskiej. Rozważajmy razem Dobrą Nowinę, którą daje nam Chrystus! Wydaje się że coraz ciężej jest kogoś zaskoczyć. Przy tak łatwym dostępie do wiedzy, programów, nowinek technicznych i technologicznych, które ułatwiają nam codzienność, trudniej się jest zdumieć, zadziwić, zostać zaskoczonym, czy to przez wydarzenia, czy przez słowa. Dzisiejsza Ewangelia, choć krótka, opisuje dwukrotne zdumienie osób słuchających Jezusa. Pierwsze następuje, gdy słuchali Jego nauki w synagodze w Kafarnaum. Drugie to konkretny znak, który dokonuje się na oczach wszystkich – wyrzucenie ducha nieczystego. Zły duch próbuje rozpocząć dialog z Jezusem, ale nasz Mistrz mówi krótko: „Milcz i wyjdź z niego”. Ks. Robert Młynarczyk | Archidiecezja Krakowska Zebrane tu są nagrania niedzielnych kazań, rekolekcji, konferencji i wykładów głoszonych w naszym kościele i przy naszym klasztorze. Kazania (niedziele, uroczystości, święta) 14-17 IV 2022 - Triduum Paschalne nagrania 16/17 IV 2022Wigilia Paschalna w Wielką Noc lata 2010-2022 11-13 IV 2022Rekolekcje wielkopostne ostatniej chwili«Po dwóch dniach jest Pascha» nagrania 20-23 III 2022 - «Daj szansę!»Akademickie rekolekcje wielkopostne nagrania 13-15 III 2022Rekolekcje wielkopostne dla wszystkich nagrania 31 XII 2021 - podsumowanie roku na Służewie nagranie 12-15 XII 2021 - «Daj szansę Panu Bogu»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 5-8 XII 2021«Kościół. Naprawdę?»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania 18-20 X 2021Rekolekcje z bł. Prymasem Tysiąclecia nagrania 3-6 X 2021Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania 2 X 2021XII Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania 15 VIII 2021Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2020/2021 nagranie 14 VIII 2021Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2021/2022 nagranie 8 VIII 2021 - Uroczystość św. ojca Dominika lata 2011-2021 Nowenna do świętego ojca Dominika nagrania 1-3 IV 2021 - Triduum Paschalne nagrania 7-10 III 2021«Nawróć się i uwierz w końcu w Ewangelię»Akademickie rekolekcje wielkopostne nagrania 31 XII 2020 - podsumowanie roku na Służewie nagranie 13-16 XII 2020 - «Szczęśliwy ten, kto we Mnie nie zwątpi»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 6-9 XII 2020«Synu mój, będziesz człowiekiem»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania 27 XI 2020 - Pogrzeb śp. o. Stanisława Przepierskiego OP nagrania Kazanie o. Krzysztofa Michałowskiego OP Słowa pożegnania śp. o. Stanisława Przepierskiego OP Krótkie wspomnienie o śp. o. Stanisławie Przepierskim OP 4-7 X 2020Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania 2-3 X 2020XI Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania 16 VIII 2020Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2019/2020 nagranie 15 VIII 2020Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2020/2021 nagranie Nabożeństwa majowe 2020z kard. Stefanem Wyszyńskim nagrania 9-11 IV 2020 - Triduum Paschalne nagrania Wielki Post 2020 i wielka tęsknota nagrania 9 I 2020 - Pogrzeb śp. o. Jana Andrzeja Spieża OP nagrania Kazanie o. Mirosława Pilśniaka OP Krótkie wspomnienie śp. o. Jana Spieża OP 31 XII 2019 - podsumowanie roku na Służewie nagranie 29 XII 2019 - niedziela Świętej Rodziny rok 2019 15-18 XII 2019 - «Modlitwa jako relacja»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 8-11 XII 2019«O Bogu zgubionym, szukanym i odnalezionym»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania 7-12 X 2019Tydzień Różańcowy nagrania 6-9 X 2019Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania 18 VIII 2019Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2018/2019 nagranie 17 VIII 2019Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2019/2020 nagranie 15-17 IV 2019Rekolekcje wielkopostne ostatniej chwili «Boskie ogrody» nagrania 17-20 III 2019Rekolekcje wielkopostne dla wszystkich nagrania 27 XII 2018 - Pogrzeb śp. o. prof. Andrzeja Potockiego OP nagrania 16-19 XII 2018 - «Joszeba»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 9-12 XII 2018 - «Dwa grosze, czyli o Bogu bliskim»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania Nabożeństwa październikowe 2018z adhortacją papieża Franciszka «Evangelii gaudium»o głoszeniu Ewangelii we współczesnym świecie nagrania 7-10 X 2018Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania 6 X 2018IX Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania 26 VIII 2018 - Uroczystość MB Częstochowskiej rok 2012 | rok 2018 12 VIII 2018Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2017/2018 nagranie 11 VIII 2018Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2018/2019 nagranie 29 VI 2018 - Świętych Apostołów Piotra i Pawła lata 2011-2018 Nabożeństwa czerwcowe 2018z encykliką Benedykta XVI «Deus caritas est»o miłości chrześcijańskiej nagrania 3 VI 2018 - IX Niedziela Zwykła rok 2018 Nabożeństwa majowe 2018z adhortacją apostolską «Gaudete et exsultate» o świętości nagrania 26-28 III 2018Rekolekcje wielkopostne ostatniej chwili nagrania 11-14 III 2018Rekolekcje wielkopostne dla wszystkich nagrania 4-7 III 2018 - «Nazwałem was przyjaciółmi»Akademickie rekolekcje wielkopostne nagrania 31 XII 2017 - podsumowanie roku na Służewie nagranie 17-20 XII 2017 - «Zgodzić się na Boga»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania 10-13 XII 2017 - «On jest naszym pokojem»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 15-16 X 2017Wizytacja parafii przez ks. bp. Piotra Jareckiego nagrania 7 X 2017VIII Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania 1-4 X 2017Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania 13 VIII 2017Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2016/2017 nagrania 12 VIII 2017Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2017/2018 nagranie 9 VIII 2017Pierwsza rocznica śmierci śp. o. Witolda Słabiga OP nagrania 6 VIII 2017 - święto Przemienienia Pańskiego rok 2017 5 VI 2017 - Bierzmowanie młodzieży i dorosłych nagranie 31 V 2017 - Msza prymicyjna nagranie 24 V 2017 - Msza odpustowa ku czci św. Dominika nagranie 10-12 IV 2017Rekolekcje wielkopostne ostatniej chwili«Jarzmo i nagroda chrześcijanina» nagrania 26-29 III 2017Rekolekcje wielkopostne dla wszystkich«Odnaleźć pokój serca» nagrania 29 I 2017 - IV Niedziela Zwykła rok 2017 21 I 2017Zakończenie Jubileuszu 800-lecia dominikanów nagrania 31 XII 2016Podsumowanie roku na Służewie nagrania 22 XII 2016800. rocznica zatwierdzenia naszego Zakonu nagrania 18-21 XII 2016 - «Nabierzcie ducha i podnieście głowy»Adwentowe rekolekcje dla wszystkich nagrania 16 XII 2016Pogrzeb śp. o. Roberta Drużkowskiego OP nagrania 4-7 XII 2016 - «Uczciwa wiara»Akademickie rekolekcje adwentowe nagrania 4 XII 2016 - II Niedziela Adwentu rok 2016 23 X 2016Wprowadzenie o. Krzysztofa Michałowskiego OPw posługę proboszcza naszej parafii nagrania 7-8 X 2016VII Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania 2-4 X 2016Rekolekcje akademickie na dobry początek nagrania Pogrzeb o. Witolda Słabiga OP nagrania Pierwsze śluby zakonne nowicjatu 2015/2016 nagrania Obłóczyny (przyjęcie habitu)i początek nowicjatu 2016/2017 nagranie Nowenna do świętego ojca Dominika nagrania Peregrynacja relikwii bł. Piotra Jerzego Frassatiego nagrania Pogrzeb br. Antoniego Marczewskiego OP nagrania Jubileuszowe rekolekcje ze św. Katarzyną ze Sieny nagrania Jubileuszowe rekolekcje z bł. Fra Angelico nagrania Rekolekcje wielkopostne ostatniej chwili«W swoim wielkim miłosierdziu Bóg nas zrodził do nadziei» nagrania Rekolekcje wielkopostne dla wszystkich«Uparty jak Bóg» nagrania Akademickie rekolekcje wielkopostne «Mirra i pomarańcze» nagrania Poświęcenie kaplicy św. Dominika nagrania Rekolekcje adwentowe dla wszystkich nagrania Akademickie rekolekcje adwentowe «Obudź życie» nagrania Jubileuszowe rekolekcje ze św. Dominikiem nagrania Inauguracja Jubileuszu 800-lecia istnienia naszego Zakonu nagrania Rekolekcje akademickie na dobry początek 2015 nagrania Niedziela różańcowa 2015 nagrania VI Warszawski Dzień Modlitwy Różańcowej nagrania Jubileusz 25-lecia kapłaństwao. Stanisława Górskiego i o. Witolda Słabiga 10 czerwca 2015 Rekolekcje wielkopostne Rekolekcje adwentowe i pozostałe Nagrania okolicznościowe (Dzień Chorego, bierzmowanie etc.) Dzień Fatimski (13. dzień każdego miesiąca) Pierwszoczwartkowe wieczory uwielbienia Msze z modlitwą o uzdrowienie Wykłady z cyklu Oto Matka twoja Wykłady z cyklu Wiara i okolice Wykłady organizowane przez Instytut Tomistyczny Spotkania z okazji Roku Wiary Misje święte 2009 Pierwszy Warszawski Dzień Różańca 2010 Wizytacja kanoniczna parafii 2010 Roraty 2010 - Apostołowie i uczniowie Pańscy Drugi Warszawski Dzień Różańca 2011 Roraty 2011 - Adwent z Ojcami Kościoła Wielki Post 2012 Trzeci Warszawski Dzień Różańca 2012 Roraty 2012 - Adwent z Katechizmem Wielki Post 2013 Czwarty Warszawski Dzień Różańca 2013 Roraty 2013 - Wierzę w Syna Bożego [Początek strony]

kazanie na 5 niedzielę zwykłą rok a